Krzysztof Kolumb był to jeden z najsłynniejszych europejskich żeglarzy i nawigatorów, który zyskał ponadczasowy rozgłos i sławę w wyniku przypadkowego odkrycia kontynentu jakim jest Ameryka, o którym w jego czasach nie wiedziano.

Krzysztof Kolumb najprawdopodobniej urodził się w okresie pomiędzy 25 sierpnia, a 39 października w roku 1451 w Genui, a zmarł 20 maja 1506 roku. Jeżeli chodzi o jego dokładne pochodzenie, to nie jest ono jednak niestety do końca znane, a jego miejsce urodzenia jest tylko przypuszczalne, jednakże ciągle trwają badania, które mają na celu potwierdzenie jego pochodzenia, jednakże wielu historyków ma na ten temat zupełnie odmienne zdanie.

Jeden z hiszpańskich historyków uważał, że prawdziwe nazwisko tego znanego żeglarza to nie Krzysztof Kolumb a Pedro Scotto. Najprawdopodobniej Kolumb był to syn tkacza i pochodził z włoskiego miasta Genua lub też był on Katalończykiem, albo też Hiszpanem pochodzącym z Galicji. Niektórzy twierdzą nawet, że Kolumb mógł być Portugalczykiem albo Korsykaninem. Teorii jest naprawdę bardzo wiele, jednakże najbardziej prawdopodobne wydaje się być to, że Kolumb rzeczywiście pochodził z Genui. Niektóre źródła dowodzą, że Kolumb rzeczywiście miał na imię Pedro a jego ojciec nie był tkaczem lecz właścicielem sklepu, jednakże do dnia dzisiejszego nie ma już żadnych dokumentów czy też rzetelnych przesłanek dotyczących rzeczywistego pochodzenia Kolumba, więc dość trudno jest to na sto procent zweryfikować.

Kolumb był naprawdę bardzo wybitnym żeglarzem i nawigatorem, o czym może świadczyć nie tylko jego odkrycie Ameryki, ale bardzo duża ilość różnego rodzaju wypraw morskich, z czego do największych i najsłynniejszych można zaliczyć aż cztery jego wyprawy. Oczywiście najsłynniejszą jego wyprawą jest ta pierwsza z Hiszpanii do Ameryki, kiedy to Kolumb jako kapitan wyprawy składającej się z trzech okrętów ( Santa Maria, Pinta oraz Niña ) płynących pod flagą Kastylii odkrył Amerykę. Odkrycie kontynentu, który w ówczesnych Kolumbowi czasach nie był znany okazało się przypadkowe, gdyż płynął on w celu wyszukania dogodnej drogi morskiej po stronie zachodniej, która prowadziłaby do Indii. Okazało się jednak, że było to właśnie pierwsze odkrycie geograficzne w czasach nowożytnych. W trakcie tejże właśnie wyprawy okręty przepłynęły przez zwrotnikowy Ocean Atlantycki i w konsekwencji dokładnie 12 października w roku 1942 dotarły one do Antyli, które znajdują się na amerykańskim wybrzeżu. Było to odkrycie naprawdę oszałamiające, gdyż nowy kontynent, który do tej pory nie był w Europie znany otwierał bardzo wiele nowych możliwości.

Oczywiście odkrycie Ameryki było najwybitniejszym dokonaniem Kolumba, niemniej jednak nie było to jedyne jego wybitne dokonanie. Był on ogólnie naprawdę bardzo aktywnym i do tego utalentowanym żeglarzem, dlatego też ilość prowadzonych przez niego mniejszych wypraw była znacznie większa. Ogólnie za wszystkie swoje zasługi i dokonania, Kolumb został mianowany admirałem a także i pierwszym namiestnikiem kolonii hiszpańskich znajdujących się w Ameryce Środkowej.

W epoce starożytnej powstały państwa, w których ceniono wiedzę zgłębianą przez mędrców. Była to wiedza niepełna, z różnych dziedzin. Po upadku starożytności nastąpiło średniowiecze, które zapomniało o odkryciach starożytnych. Wiedza naukowa zdominowana była przez religię chrześcijańską . Średniowieczni władcy i rycerze bardziej zajęci byli budowaniem państw niż rozwijaniem wiedzy naukowej. Ich energię pochłaniały krucjaty i walka z niewiernymi. Dopiero wiek XV przyniósł niespotykany dotąd progres wiedzy. Pęd do jej zdobywania stał się dominujący. Towarzyszył mu również pęd do zdobywania pieniędzy. Ponieważ Europa nie stwarzała takich możliwości skierowano się poza nią. W takich czasach przyszło żyć Krzysztofowi Kolumbowi – człowiekowi, który był ciekawy świata. To przede wszystkim ciekawość skłoniła Krzysztofa Kolumba, żeby opuścić rodzinną Genuę, gdzie przyszedł na świat i szukać szczęścia tam, gdzie zainteresowanie dalekimi podróżami było największe. Udał się Kolumb do Hiszpanii położonej na Półwyspie Iberyjskim, w bezpośrednim sąsiedztwie Oceanu Atlantyckiego i zaciągnął się na służbę do króla hiszpańskiego. W 1492 roku wyruszył w pierwszą podróż, która zaowocowała odkryciem Ameryki. W czasie tej pierwszej podróży Krzysztof Kolumb, w imieniu króla Hiszpanii wziął w posiadanie liczne wyspy archipelagu Bahama. Tak rozpoczęło się zdobywanie kolonii przez Europejczyków. W ślad za Krzysztofem Kolumbem wyruszyli konkwistadorzy – przede wszystkim hiszpańska i portugalska szlachta, której celem było zdobywanie bogactw i sławy, ale także walka z niewiernymi. Krzysztof Kolumb udał się na wyprawę dalekomorską wiedziony ciekawością, a konkwistadorzy – chęcią zysku. Byli przy tym bezwzględni i okrutni. Kiedy konkwistadorzy zorientowali się, że w głębi lądu leżą kraje bogate w złoto, natychmiast wyruszyli na ich poszukiwanie. To co zobaczyli przerosło ich wyobrażenia. Zdobyli w krótkim czasie niezmierne ilości złota. Niejako „przy okazji” zdobywania złota zniszczyli państwo i zarazem cywilizację Azteków, którzy zajmowali tereny należące do dzisiejszego Meksyku. Wkrótce ten sam los spotkał Majów, zamieszkujących Półwysep Jukatan. Następnie celem konkwistadorów stało się państwo Inków, które podzieliło los Azteków i Majów. W 1550 roku pod władzą Europejczyków znalazła się cała Ameryka Południowa. Krzysztof Kolumb wyprawiał się do Ameryki jeszcze trzykrotnie. Swoje podróże zakończył w 1504 roku i nie był świadom tego, że przecierając drogę przez ocean umożliwi Europejczykom zajęcie nowych ziem i zniszczenie egzotycznych cywilizacji. Z konkwistadorami do Ameryki udawali się żołnierze, rzemieślnicy, duchowni i urzędnicy. Zakładali tam miasta, osiedlali się na ziemiach zajmowanych dotąd przez tubylców, których traktowali jak niewolników. Indianie dziesiątkowani przez nieznane im wcześniej choroby, a także zmuszani do ciężkiej, niewolniczej pracy zaczęli gwałtownie umierać co znacznie zmniejszyło ich populację. Brakowało rąk do pracy. Chcąc zaradzić temu zaczęto sprowadzać ludność murzyńską z Afryki – tak rozpoczął się niespotykany na podobną skalę handel niewolnikami. Takich skutków swoich odkryć Krzysztof Kolumb na pewno nie przewidział.

Kto odkrył Amerykę? Oczywiście Krzysztof Kolumb – tak odpowie każde szkolne dziecko na całym świecie. Jego odkrycie miało wyjątkowy wymiar dla całej naszej cywilizacji. Mimo to już wcześniej wyprawy morskie z Europy docierały do brzegów Ameryki. Wieści o tych odkryciach nie przebiły się do świadomości europejskiej, gdyż albo odkrywcy pozostawali już na miejscu i nikt nie przekazywał wieści o odkrytych lądach z powrotem do Europy (jak choćby w przypadku wypraw wikingów, z których choć jedna dotarła do brzegów Ameryki Północnej), albo dokonywali ich biedni rybacy, którzy nie zdawali sobie sprawy z powagi swoich odkryć i nie mieli dojścia do królewskich dworów, gdzie Krzysztof Kolumb zabiegał o fundusze na swoje ekspedycje. Wyprawy Krzysztofa Kolumba zmieniły sposób, w jaki ówczesna cywilizacja postrzegała mapę całego świata. Poznane były dopiero trzy z siedmiu kontynentów – Europa, Azja i Afryka, w dodatku nasza cywilizacja dopiero nawiązywała poważniejsze kontakty handlowe z krajami z innych kontynentów, gdyż ich podbój na wielką skalę zaczął się dopiero później. Odkrycie przez Krzysztofa Kolumba nowych kontynentów okazało się paradoksalnie zgubą dla żyjącej na nowoodkrytych ziemiach ludności i cywilizacji. Potężne królestwa Majów, Inków czy Azteków zostały zniszczone przez żądnych złota konkwistadorów, działających w imieniu europejskich władców, pod przykrywką szerzenia chrześcijańskiej wiary. Nazwiska ich przywódców – wystarczy tu wymienić choćby Hernana Corteza i Francisco Pizarro wręcz ociekają krwią tysięcy mieszkańców Ameryki Północnej i Południowej. Również kilkaset lat później, już po powstaniu Stanów Zjednoczonych, rdzenna ludność tego kraju – Indianie, została niemal doszczętnie wybita, a ich kultura prawie całkowicie zaginęła. Niedobitki indiańskich plemion zepchnięte zostały do tak zwanych rezerwatów, które stanowiły skrawki ziemi nienadającej się prawie do uprawy roli czy hodowli bydła. Oczywiście Krzysztof Kolumb nie mógł wiedzieć o tym, jaki wpływ na losy cywilizacji amerykańskich będą miały jego wyprawy. W istocie przecież wcale nie wyruszał na nie, aby odkryć nowy kontynent, lecz aby dotrzeć zachodnią drogą morską do Azji, a konkretnie do Indii, z którymi kraje europejskie prowadziły kosztowny handel drogą lądową, bardzo długą i prowadzącą przez niegościnne tereny – w tym przez terytoria arabskie, zwaśnione z europejskimi państwami ze względu na odmienną religię i trwające wiele stuleci krucjaty, czyli święte wojny. Krzysztof Kolumb, a także ci podróżnicy, którzy poszli później w jego ślady, gdyż przełom wieku piętnastego i szesnastego zapoczątkował prawdziwą epokę wielkich odkryć geograficznych, znacznie przyspieszyli bieg historii całego świata. Ukazali nie tylko przed koronowanymi głowami, ale również przed zwykłymi ludźmi nowe perspektywy, a wielu pozwoliły zapoczątkować nowe życie na nowo odkrytych lądach – choćby w późniejszych Stanach Zjednoczonych i w Kanadzie, a także w Australii, gdzie przez wiele lat sprowadzani byli skazańcy z Europy.

Był przedziwną symbiozą geniusza i laika. Prawdopodobnie nie otrzymał żadnego wykształcenia szkolnego i nie był częścią nurtu scholastycznego. Jego szkołą było życie, które rozwinęło w nim umiejętności obserwatora i odwagę empiryka, których to cech brakło wykształconym ludziom tej epoki, ponieważ ich studia były oparte o wyuczone na pamięć bez zrozumienia treści, dalekie od rzeczywistego zycia.
Wyrażał się mądrze, zrozumiale, w sposób nieskrępowany aż dopóki nie próbował udawać z siebie „wykształciucha”, którym nie był. Jako żeglarz i naukowiec jest autorem spostrzeżeń daleko wyprzedzających swój czas, takich jak dystrybucja ciepła na planecie, zachowanie strzałki magnesu, wpływ prądów morskich na kształt wybrzeża. Z drugiej strony będąc samoukiem nie dawał rady z wytłumaczeniem tych zjawisk (i związków pomiędzy zjawiskami) w kontekście ówczesnej wiedzy. Nieraz do spostrzeżenia doświadczonego żeglarza dodawał calkiem już fantastyczną teorię tłumaczącą to zjawisko. Będąc człowiekiem oczytanym, o rozleglej ale nie usystematyzowanej wiedzy, często korzystał z argumentów książkowych do poparcia własnych tez. Korzystając z „symbiozy” mapy Toscanellego i niektórych pomysłów Ptolemeusza, wydłużył bezpodstawnie kontynent Azjatycki, zmniejszając tym samym ocean leżący pomiędzy Europą i Azją, ponieważ pasowało to do jego własnych idei.
Podobnie jak dużo ludzi tej epoki, Kolumb wierzył że za oceanem leży wejście do raju (przypominam, że na tym oparta jest „Boska Komedia” Dantego). Gdy odkrywca znalazł się u ujścia rzeki Orinoko, myślał że znajduje się niedaleko wejścia do raju ziemskiego. Z drugiej strony zrobił wtedy niebywale trafne spostrzeżenie, że Orinoko niesie do oceanu bardzo dużo słodkich wód, czyli ziemia na której wylądowali nie może być wyspą ale musi być wielkim kontynentem. Tylko że zdaniem Kolumba – Azjatyckim. Mimo że cały plan podróży Kolumba do Azji drogą zachodnią był oparty na „kulistości” Ziemi, to jednak w pewnym momencie doszedł do wniosku że Ziemia ma kształt gruszki, na której wąskim końcu znajduje się właśnie wspomniane wejście do raju.
Paradoksalnie, ale Kolumb popierał równocześnie i ideę ówczesnego Kościoła o litosferze pływającej w hydrosferze, czyli był zwolennikiem przestarzałego poglądu, który obalały jego własne odkrycia.
Ciekawe jest że u podstawy wniosku o nieregularnym kształcie Ziemi leżały własne niedokładne i nieścisłe pomiary za pomocą astrolabium, oraz zawyżony poziom wód oceanu Atlantyckiego w tym miejscu gdzie wpływa Orinoko, przynosząc słodką, bardziej lekką wodę.
Jak każdy, Kolumb robił błędy, co zwłaszcza w tamtych czasach – epoce niedokladnych, prymitywnych przyrządów – było raczej regułą aniżeli wyjątkiem. Mimo to jest autorem niezwykle ważnego osiągnięcia w dziedzinie sztuki nawigacji: zaobserwowania deklinacji strzałki magnetycznej (różnego zachowania w zależności od miejsca). Wagę tej obserwacji, poczynionej 13 września 1492 roku (za miesiąc do wylądowania na wyspach Antylskich) w pełni doceniono dopiero w połowie XVI stulecia.