Niewielu jest ludzi w historii świata takich jak Krzysztof Kolumb. Człowiek ten nierozłącznie kojarzy się ze zdarzeniami, które zmieniły całkowicie oblicze świata. Krzysztof Kolumb bowiem odkrył Amerykę. Przed tym odkryciem Europejczycy nie wiedzieli o istnieniu tego kontynentu. Stwierdzenie banalne, ale jakże bogate w różnorakie treści. Jaki był Krzysztof Kolumb? Co zadecydowało o tym, że dokonał tak znaczącego odkrycia? Czy wreszcie był świadom zmian jakie to odkrycie pociągnęło za sobą? Poświęćmy trochę czasu na refleksje o tym człowieku. Krzysztof Kolumb(wł. Cristoforo Kolombo; hiszp.. Cristobal Colon) pochodził z Genui, był Włochem. Urodził się w 1451 roku. Dwa lata po jego przyjściu na świat Turcy Osmańscy zdobyli Konstantynopol, kładąc kres istnieniu Cesarstwa Bizantyńskiego i zamykając drogę lądową do Indii, która była najbardziej uczęszczanym traktem, łączącym Europę z Azją. Rok po jego przyjściu na świat urodził się Leonardo da Vinci, będący symbolem „człowieka renesansu”. W tym samym czasie żyło jeszcze wielu wybitnych ludzi, którzy kreowali nową epokę. Krzysztof Kolumb musiał być niezwykłą osobowością, skoro tak wpasował się w epokę, a żyjąc w tak niezwykłych czasach tak się dla nich zasłużył. Można zaryzykować stwierdzenie, że Krzysztof Kolumb miał duszę naukowca. Do odkrywania pchała go nieposkromiona ciekawość. Wyruszył w świat i zaciągnął się na służbę u władców hiszpańskich Ferdynanda Aragońskiego i Izabeli Kastylijskiej. Hiszpania konkurowała wówczas z Portugalią o wpływy na morzach, dlatego jej władcy łaskawym okiem patrzyli na śmiałków, którzy mieli określone wyobrażenia o wyglądzie świata. A Krzysztof Kolumb je miał; chciał odkryć nową drogę do Indii – droga lądowa była zajęta przez Turków. Konkurencyjni Portugalczycy też mieli taki cel. Próby poznania dróg morskich rozpoczęli od penetracji zachodniego wybrzeża Afryki. W 1487 roku dotarli do Przylądka Dobrej Nadziei. Krzysztof Kolumb wiedział z dzieł starożytnych geografów, że Ziemia ma kulisty kształt. Idąc tym tropem, wymyślił, że jeżeli człowiek wyruszy z Półwyspu Iberyjskiego i będzie poruszał się w kierunku zachodnim, to dotrze do Indii. Swoją teorię przedstawił władcom hiszpańskim i przekonał ich , żeby zainwestowali w wyprawę, która zweryfikuje jego tezę. W 1492 roku hiszpańska flotylla pod dowództwem Krzysztofa Kolumba wyruszyła z Kadyksu. W jej skład wchodził najnowocześniejszy wówczas statek z prostokątnymi żaglami i nadbudówkami na dziobie i rufie „Santa Maria”, któremu towarzyszyły dwie nieco mniejsze karawele – „Niňa” i „Piňta”. Po dwumiesięcznym żeglowaniu Hiszpanie dotarli do wyspy, którą tubylcy nazywali Guanahani. Kolumb objął ja w posiadanie w imieniu króla Hiszpanii, a ponieważ był gorliwym chrześcijaninem, nazwał ją z europejska San Salwador. Był przekonany, że osiągnął swój cel – odkrył drogę do Indii. Ludzi tam mieszkających nazwał Indianami. W tym przekonaniu odbył jeszcze trzy wyprawy za Ocean Atlantycki, o którym się wyrażał „Morze Indyjskie”. Droga morska na zachód stanęła otworem.

Druga wyprawa którą dowodził oczywiście Krzysztof Kolumba została zorganizowana w naprawdę bardzo dużym pośpiechu i odbyła się jeszcze tego samego roku co powrót Kolumba z pierwszej wyprawy, czyli w 1493. Pośpiech ten jest w sumie w pełni zrozumiały, ponieważ Hiszpania wiedziona wizją niepohamowanego bogactwa chciała do niego możliwie jak najszybciej dotrzeć.

Warto jest jednak wspomnieć o tym, że przed pierwszą wyprawą Kolumb miał tak naprawdę dość spore trudności ze skompletowaniem dziewięćdziesięcio – osobowej załogi, jednak kiedy powrócił do Hiszpanii jako bohater, to przed drugą jego wyprawą zgłosiło ię aż tylu ochotników, że Kolumb musiał zacząć przeprowadzać ich selekcję. Oczywiście skład drugiej wyprawy Kolumba był już znacznie większe, ponieważ było to około piętnastu do siedemnastu statków, a liczba osób w samej załodze to około tysiąc pięćset do dwóch i pół tysiąca osób, która to liczba ludzi została i tak dość mocno ograniczona. Tak naprawdę dokładnie nie wiadomo jak wiele było statków w drugiej wyprawie a także jaka ilość osób w niej uczestniczyła, ponieważ historycy mają na ten temat dość mocno podzielone zdania. Dużym dyskomfortem dla Kol;umba w trakcie rekrutacji załogi było to, że dla sławy wiele osób było gotowych porzucić swój dotychczasowy zawód i stać się żeglarzem, jednakże on szukał osób, które miały już doświadczenie w żegludze, co było dla niego niezmiernie istotnym elementem w trakcie wyboru odpowiednich osób do załogi. Oczywiście można w bardzo prosty sposób wytłumaczyć chęć płynięcia z Kolumbem tak wielu osób, ponieważ na takiej wyprawie można się było bardzo szybko wzbogacić, o czym marzył każdy średnio i mało zamożny człowiek w Hiszpanii. Po ostatecznych wyborach z Kolumbem popłynęły osoby będące łowcami przygód oraz poszukiwaczami nietrudnego bogactwa, a także wśród członków załogi znalazło się także i kilku misjonarzy, którzy za swój cel mieli nawracanie nowego ludu.

Wszystkie statki zaliczające się o drugiej wyprawy Kolumba odbiły od brzegu już 25 września 1493 roku, jednakże tym razem Kolumb zdecydował się na obranie trochę innego kursu, który przebiegał bardziej na południe niż poprzednio. Dzięki temu dobił on do lądu już w okolicach Małych Antyli. Do więcej dzięki temu, że obrał on zupełnie nową trasę odkrył także kilka kolejnych wysp, takich jak między innymi Gwadelupa, Portoryko, Dominika czy też inne. Na Haiti Kolumb dotarł wraz za załogą ponownie dnia 22 listopada, jednakże wtedy niestety okazało się, że żaden z ludzi, których pozostawił tam w trakcie pierwszej wyprawy nie przetrwał, ponieważ najprawdopodobniej wszyscy zginęli w trakcie walk z miejscowymi.

Niestety wtedy także wiele osób z załogi zraziło się zachowaniem Kolumba, a dodatkowo byli oni także bardzo zniechęceni, ponieważ nie spotkali oni obiecanych bogactw, dlatego też część wyprawy zaczęła szukać na własną rękę. Inni natomiast wrócili do Hiszpanii, gdzie wnieśli na Kolumba wiele skarg. Sam Kolumb do Hiszpanii powrócił 11 czerwca 1494, gdzie oczyścił się ze wszystkich zarzutów i mógł organizować kolejną wyprawę.

Krzysztof Kolumb już od bardzo dawna kojarzy się dość jednoznacznie. Przełom wieków XV i XVI to ogromny skok na płaszczyźnie odkryć geograficznych. Największym wydarzeniem było odkrycie przez Europejczyków Ameryki, chociaż w momencie rozgrywania się tychże wydarzeń nikt nie zdawał sobie jeszcze sprawy jak wielkie i doniosłe są to chwile. Oczywiście Krzysztof Kolumb nie był jedynym odkrywcą tego okresu, jednak waga jego odkryć jak i rozpiętość w czasie jego dokonań zapewniły mu swego rodzaju prymat jednego z najważniejszych osób w tym kontekście jak i najprawdopodobniej największego z przełomu XV i XVI wieku.

Wszystko rozpoczyna się od przemyśleń Kolumba, który znając bardzo dobrze ówczesne warunki żeglugi i związanej z tym problemy, jak i wagę konkretnych lokalizacji geograficznych. Przemyślenia związane były z opracowaniem sposobu na skrócenie drogi do państw wschodniej i południowo wschodniej Azji, z głównym akcentem Indii. Samo założenie dokonane przez Krzysztofa Kolumba dotyczące uwarunkowania ukształtowania powierzchni Ziemi było mocno przełomowe, jednak jak najbardziej słuszne. Mowa o modelu kuli ziemskiej jako kuli.

Wychodząc ze wspomnianego powyżej założenia Kolumb opracował trasę żeglugi, która oparta była na kierunku zachodnim, a nie jak do tej pory się to odbywało wschodnim. Jednak drugie założenie, a mianowicie iż płynąć na zachód dotrze się do Indii krótszą drogą. Dodatkowo założenie to okazało się w połowie prawdą, ponieważ oczywiście możliwe jest dotarcie do Indii właśnie takim szlakiem, jednak nie jest to krótsza droga. Dodatkowo Kolumb nie poczynił założenia, iż między Europą a Azją może znajdować się jeszcze inny kontynent, czy nawet sporej wielkości grupa wysp, co było teoretycznie bardzo możliwe.

Pierwsza wyprawa jest najbardziej znana, stąd też i znajomość nazw trzech statków wyprawy, a mianowicie Santa Maria, Nina i Pinta. Wyprawa startuje 3 sierpnia roku 1492 z portu Palos. Jak wiadomo Kolumbowi udało się dopłynąć do wysp, które leżały przed Ameryką. Z wspominanych wcześniej błędnych założeń bierze się także złe nazewnictwo napotkanej ludności rdzennej przez wyprawę. Zostali oni nazwani Indianami, jako że Kolumb uważał iż dopłynął do wysp leżących przed Indiami od wschodniej strony tego kraju.

Druga wyprawa także dotarła jedynie do wysp przybrzeżnych i nie udało się dotrzeć do właściwego kontynentu, czego udaje się dokonać dopiero w trakcie wyprawy trzeciej. Z punktu widzenia odkryć, ta właśnie wyprawa Kolumba jest najważniejszą. Wyprawa czwarta to dotarcie do Ameryki Środkowej, jednak nie udaje się odnaleźć morskiego przejścia na drugą stronę kontynentu.

Niewątpliwie, mimo iż wiele zagadnień ciągle nie było w tamtych czasach jasnych, wyprawy Kolumba wniosły ogrom wkładu w spojrzenie na Ziemię, jej ukształtowanie jak i na rozpoznanie nowych terenów. Późniejsze czasy to kolejne odkryte prawdy, które jednak bazują na odkryciach poczynionych przez wyprawy Kolumba. Sam Kolumb umiera w roku 1506, nie zdając sobie najmniejszej sprawy z doniosłości historycznej i geograficznej poczynionych przez jego wyprawy odkryć.