Niewielu jest ludzi w historii świata takich jak Krzysztof Kolumb. Człowiek ten nierozłącznie kojarzy się ze zdarzeniami, które zmieniły całkowicie oblicze świata. Krzysztof Kolumb bowiem odkrył Amerykę. Przed tym odkryciem Europejczycy nie wiedzieli o istnieniu tego kontynentu. Stwierdzenie banalne, ale jakże bogate w różnorakie treści. Jaki był Krzysztof Kolumb? Co zadecydowało o tym, że dokonał tak znaczącego odkrycia? Czy wreszcie był świadom zmian jakie to odkrycie pociągnęło za sobą? Poświęćmy trochę czasu na refleksje o tym człowieku. Krzysztof Kolumb(wł. Cristoforo Kolombo; hiszp.. Cristobal Colon) pochodził z Genui, był Włochem. Urodził się w 1451 roku. Dwa lata po jego przyjściu na świat Turcy Osmańscy zdobyli Konstantynopol, kładąc kres istnieniu Cesarstwa Bizantyńskiego i zamykając drogę lądową do Indii, która była najbardziej uczęszczanym traktem, łączącym Europę z Azją. Rok po jego przyjściu na świat urodził się Leonardo da Vinci, będący symbolem „człowieka renesansu”. W tym samym czasie żyło jeszcze wielu wybitnych ludzi, którzy kreowali nową epokę. Krzysztof Kolumb musiał być niezwykłą osobowością, skoro tak wpasował się w epokę, a żyjąc w tak niezwykłych czasach tak się dla nich zasłużył. Można zaryzykować stwierdzenie, że Krzysztof Kolumb miał duszę naukowca. Do odkrywania pchała go nieposkromiona ciekawość. Wyruszył w świat i zaciągnął się na służbę u władców hiszpańskich Ferdynanda Aragońskiego i Izabeli Kastylijskiej. Hiszpania konkurowała wówczas z Portugalią o wpływy na morzach, dlatego jej władcy łaskawym okiem patrzyli na śmiałków, którzy mieli określone wyobrażenia o wyglądzie świata. A Krzysztof Kolumb je miał; chciał odkryć nową drogę do Indii – droga lądowa była zajęta przez Turków. Konkurencyjni Portugalczycy też mieli taki cel. Próby poznania dróg morskich rozpoczęli od penetracji zachodniego wybrzeża Afryki. W 1487 roku dotarli do Przylądka Dobrej Nadziei. Krzysztof Kolumb wiedział z dzieł starożytnych geografów, że Ziemia ma kulisty kształt. Idąc tym tropem, wymyślił, że jeżeli człowiek wyruszy z Półwyspu Iberyjskiego i będzie poruszał się w kierunku zachodnim, to dotrze do Indii. Swoją teorię przedstawił władcom hiszpańskim i przekonał ich , żeby zainwestowali w wyprawę, która zweryfikuje jego tezę. W 1492 roku hiszpańska flotylla pod dowództwem Krzysztofa Kolumba wyruszyła z Kadyksu. W jej skład wchodził najnowocześniejszy wówczas statek z prostokątnymi żaglami i nadbudówkami na dziobie i rufie „Santa Maria”, któremu towarzyszyły dwie nieco mniejsze karawele – „Niňa” i „Piňta”. Po dwumiesięcznym żeglowaniu Hiszpanie dotarli do wyspy, którą tubylcy nazywali Guanahani. Kolumb objął ja w posiadanie w imieniu króla Hiszpanii, a ponieważ był gorliwym chrześcijaninem, nazwał ją z europejska San Salwador. Był przekonany, że osiągnął swój cel – odkrył drogę do Indii. Ludzi tam mieszkających nazwał Indianami. W tym przekonaniu odbył jeszcze trzy wyprawy za Ocean Atlantycki, o którym się wyrażał „Morze Indyjskie”. Droga morska na zachód stanęła otworem.

Krzysztof Kolumb był wyjątkową postacią swoich czasów i jest dziś jednym z najbardziej rozpoznawalnych bohaterów historii nowożytnej. Jednak tak na dobrą sprawę, choć wiedza o tym, że Krzysztof Kolumb pochodzi z Genui (która wówczas stanowiła odrębne państwo – Włochy były rozbite) jest wręcz powszechna, historycy do dziś nie są pewni, kim tak naprawdę byli jego rodzice. Najpopularniejszy pogląd w tej kwestii głosi, że słynny odkrywca był synem Domenico Colombo, tkacza z Genui. Kto wie jednak, czy nie pochodził on z innego miejsca – na przykład z Galicji albo Katalonii, czyli z Hiszpanii. Historycy przypuszczają też, że jego ojcem nie był tkacz, lecz właściciel sklepu. Najważniejsze jest jednak to, że jego prawdziwe imię i nazwisko to najprawdopodobniej Pedro Scotto. Pewne jest natomiast to, że od młodych lat podróżował po morzach, początkowo oczywiście jako handlarz. Nie obyło się w jego młodzieńczym życiu bez przygód. Jeden ze statków handlowych na którym płynął natrafił na wrogą flotę połączonych sił francuskich i portugalskich, co skończyło się zatopieniem statku. Krzysztof Kolumb na szczęście uratował się i dopłynął do lądu. Podróżował między innymi do Anglii, a także na Maderę, w której okolicach poznał swoją żonę Felipę Perestrello de Moniz, córkę gubernatora jednej z pobliskich wysepek. Ich wspólne życie trwało jedynie pięć lat – żona zmarła, pozostawiając go z synem Diego. Kolumb nigdy nie ożenił się ponownie, żył jednak bez ślubu z Beatri Enriquez, z którą miał drugiego syna, Ferdinanda. Idea podróży na zachód, dzięki której mógłby odnaleźć alternatywną drogę do Azji (a konkretnie Indii, z którymi handel był wyjątkowo intratny) pojawiła się u Kolumba zapewne podczas jego pobytu w Portugalii, gdzie zetknął się z dawnymi opowieściami o podróżach na zachód, gdzie być może do nieznanych wówczas lądów dopływali niektórzy rybacy. Ówcześni uczeni, wyzwoleni ze średniowiecznych okowów myśli bezpośrednio powiązanej z dogmatami religii chrześcijańskiej, wykazywali kolejne dowody na to, że ziemia jest okrągła, jednak nikt nie wiedział, jakie są jej faktyczne rozmiary. To sprawiało, że wizja wyprawy na zachód drogą morską wydawała się Kolumbowi wyjątkowo atrakcyjna, a z drugiej strony nie przygotowała go psychicznie na możliwość odkrycie zupełnie nowych kontynentów. Upłynęło jednak wiele czasu, zanim zdołał do swojego pomysłu przekonać królewską parę Hiszpanii. Wcześniej zresztą tego samego, zupełnie bez skutku, próbował w Portugalii. Jego pierwsza wyprawa odbyła się dopiero 7 lat po przeprowadzce do Hiszpanii, co jednak było związane nie tyle z brakiem posłuchu na dworze królewskim, co problemami wewnętrznymi tego kraju, związanymi z tak zwaną rekonkwistą. Losy Krzysztofa Kolumba i rozwój jego pasji oraz wizji wydają się szczególnie interesujące, co przełożyło się na liczne książki i filmy poświęcone jego biografii, a obecnie również gry komputerowe. Z pewnością niejeden późniejszy podróżnik czy odkrywca stawiał sobie Krzysztofa Kolumba za wzór i przykład tego, jak wiele można osiągnąć, gdy dąży się do zrealizowania swoich marzeń.