Wypływając z Hiszpanii w sierpniu 1492 roku, Krzysztof Kolumb oczekiwał znalezienia krótkiej drogi do Indii. Docierając do wybrzeży Ameryki, nadal był przekonany, że to właśnie jego wymarzona, azjatycka kraina. Dla samego Kolumba chyba nie miałoby znaczenia, czym dokładnie był ten ląd. Najważniejsze były możliwości, jakie dał on Europejczykom. Wiele osób wątpiło w sukces tego włoskiego żeglarza. Jednak, jego siła woli i uparte dążenie do celu sprawiły, iż swoimi czterema podróżami zmienił bieg historii.
Początek nie był prosty. Najpierw trudno było znaleźć kogoś, kto zechciałby sfinansować daleki rejs, potem pojawił się kłopot z zebraniem załogi. Ostatecznie, na statkach Kolumba, o pamiętnych nazwach Pinta, Nina i Santa Maria płynęli głównie zmuszeni do tego więźniowie. Na domiar złego, Pinta została uszkodzona. Dopiero we wrześniu udało się wypłynąć w bezkresne morze. Po przeszło dwóch miesiącach, nadal nie było widać lądu. Załoga zaczęła grozić buntem. Kończyły się też zapasy. W połowie października nadeszło jednak wybawienie. Ujrzano ziemię, która okazała się wyspą Guanahani. Kilka dni potem, Kolumb odkrył Kubę, a później Haiti.
Druga podróż, do której społeczeństwo podchodziło już bardziej entuzjastycznie, odbyła się jeszcze w 1493 roku. Tym razem, wszyscy mieli określony cel, a ludzie walczyli o miejsca na statku. Do Ameryki popłynęło łącznie kilkanaście okrętów, które pomieściły ponad tysiąc osób. Europejczycy pragnęli wzbogacić się, dzięki zdobytym tam kruszcom. Planowano także przywiezienie większej ilości nowych roślin, które stawały się coraz popularniejsze. Na statkach znaleźli się również misjonarze, mający schrystianizować tubylców. Przy okazji podróży, odkryto kolejne wyspy, w tym Dominikanę, Portoryko i Jamajkę. Jako, że część załogi była zawiedziona brakiem oczekiwanego zarobku, niektórzy wcześniej wrócili do Hiszpanii i złożyli skargę na Krzysztofa Kolumba u samych władców. Jednak, żeglarz wyszedł z tego obronną ręką, otrzymując nawet obietnicę ufundowania kolejnej ekspedycji. Doszło do niej dopiero w 1498 roku. Przez ten czas, Kolumb starał się odbudować swoją nadszarpniętą reputację. Wypływając w następny rejs, zabrał ze sobą już tylko sześć statków. Trzy popłynęły na Haiti, a inne na zachód, szukając nowych ziem. W trakcie tej wyprawy, udało się odkryć Trynidad. Natomiast na Haiti powstało pierwsze osiedle zamieszkałe przez Hiszpanów. Jednak, silne rządy żeglarza nie spodobały się jego podwładnym. Nie akceptowano również bezustannie prowadzonych walk z rdzennymi mieszkańcami tych ziem. Mimo ponownej interwencji na dworze hiszpańskim, Kolumb znowu został łagodnie potraktowany.
Jeszcze jedna wyprawa, rozpoczęta w 1502 roku, miała ostatecznie doprowadzić do Indii. Próby skończyły się jednak fiaskiem. Nie udało się bowiem znaleźć nawet drogi do Oceanu Spokojnego. W między czasie, zniszczone zostały dwa statki, a Krzysztof Kolumb zarządził powrót. Pod koniec 1504 roku, słynny odkrywca znalazł się z powrotem w Hiszpanii, gdzie dwa lata później zmarł.

Krzysztof Kolumb odbył łącznie cztery wyprawy do Ameryki, w poszukiwaniu zachodniej drogi morskiej do Indii. Według niektórych źródeł, poddawanych jednak w wątpliwość przez ogół historyków, było ich aż pięć. Oczywiście jednak najsłynniejsza jest jego pierwsza podróż – ta, w trakcie której natrafił na nieznane dotąd lądy. Jej dramatyzm – szczególnie fakt, że ląd odnaleziono zdecydowanie później, niż ktokolwiek się tego spodziewał i załoga traciła wiarę w to, że cel całej wyprawy w ogóle istnieje, stanowi o wyjątkowości tej historii na równi z podniosłością samego odkrycia, jednego z najważniejszych w historii odkryć geograficznych poczynionych przez europejską cywilizację. Równie ciekawa jest historia tego, jak doszło do samej wyprawy, gdyż przez wiele lat trudno było Kolumbowi zdobyć zaufanie koronowanych głów, a tylko one mogły zagwarantować fundusze na taką ekspedycję. Początkowo przez kilka lat zabiegał o względy na dworze portugalskim, gdzie mieszkał z rodziną, jednak nie udało mu się to. Z kolei gdy przeprowadził się do Hiszpanii, udało mu się wkraść w łaski królewskiej pary Izabeli Aragońskiej i Ferdynanda (szczególnie ta pierwsza darzyła go sympatią, choć głównie ze względu na to, że podzielała jego przekonania), natrafił na problem natury politycznej. Hiszpania wplątana była bowiem w wewnętrzny konflikt, a konkretnie w tak zwaną rekonkwistę, której celem było wypędzenie z terenów Półwyspu Iberyjskiego Maurów, którzy mieszkali w jego południowej części. Dopiero, kiedy rekonkwista dobiegła końca, Kolumb uzyskał zgodę na zorganizowanie wyprawy. Częściowo finansowana była ona zresztą z prywatnych funduszy, gdyż królewska para zagwarantowała jedynie dwa średniej wielkości okręty i Kolumb po uzyskaniu wsparcia u bogatego kupca wypożyczył większy okręt, który służył mu jako okręt flagowy. Nazwy tych statków są bardzo dobrze znane szkolnym dzieciom – są to bowiem Santa Maria, Pinta i Nina. Wracając do przebiegu wyprawy, pierwszy ląd, do którego dopłynął Krzysztof Kolumb, okazał się niewielką wysepką. Lokalni mieszkańcy wskazali położenie większych wysp, które Kolumb początkowo brał właśnie za zachodnie tereny Azji – były to między innymi takie wyspy jak Kuba, Haiti i później odkryta przez niego Jamajka. Do końca swoich dni zresztą nie pozbył się przekonania o sukcesie swojej ekspedycji w jej pierwotnym sensie i nie zdawał sobie sprawy z odkryciu nowego kontynentu, co tak naprawdę dla historii świata okazało się większym odkryciem. Podczas jednej z późniejszych wypraw poszukiwał drogi dalej na zachód, ku Indiom, jednak nie udało mu się znaleźć przesmyka na Morzu Karaibskim. Nie powiodło mu się z oczywistych względów – wówczas on po prostu nie istniał. Kanał Panamski został wybudowany dopiero wiele lat później i umożliwił swobodną żeglugę pomiędzy Oceanem Atlantyckim i Pacyfikiem, co w istotnym stopniu przyczyniło sie do rozwoju handlu oceanicznego na skalę światową. Dziś trudno wyobrazić sobie, jak wyglądałaby nasza rzeczywistość, gdyby nie odkrycie Kolumba.