Żegluga była dla Kolumba jedną z najważniejszych rzeczy w życiu. Była to zarówno jego pasja i jak sposób na życie. Kiedy mieszkał on w Portugalii niewątpliwie spotkał się on także z żywą jak na tamte czasy legendą, która dotyczyła dalekich wypraw oczywiście drogą morską, które miały odbywać się w kierunku zachodnim. Poza tym najprawdopodobniej w tamtych czasach rybacy, którym udało się docierać na nowofundlandzkie łowiska niemalże ocierali się o wybrzeża Ameryki Północnej.

Kiedy Kolumb posiadł wszystkie te informacje, był coraz to bardziej utwierdzony w tym, że możliwe będzie dotarcie do Indii jeżeli tylko będzie się płynęło w kierunku zachodnim. Niestety jednak ówczesna wiedza dotycząca geografii kuli ziemskiej była dość niewielka, przede wszystkim dlatego, że nikt nie był w stanie ocenić realnej wielkości naszej planety, co zaowocowało znacznymi nieścisłościami w szacunkach Kolumba. Pomimo jego przekonania, że dotrze do Indii w przeciągu zaledwie kilkunastu tygodni tak się jednak nie stało.

Do swojego planu dotarcia do Indii Kolumb usiłował przekonać króla Portugalii Jana II, jednakże najprawdopodobniej po konsultacjach ze swoimi doradcami odrzucił on pomysł żeglarza. Dlatego też w lecie 1485 roku Kolumb zdecydował się przenieść do Hiszpanii, gdzie jego pomysłem zaczęli się interesować pewni dygnitarze. Pomysł podróży rozniósł się po Hiszpanii dość sporym echem i spotkał się z dużym zainteresowaniem, jednakże jego realizacja okazała się możliwa dopiero w roku 1492. Zezwolenie dotyczące wyprawy Kolumb otrzymał od Izabeli Kastylijkiej i tym oto sposobem w roku 1492 wypłynęła wyprawa Kolumba pod banderą hiszpańskiej korony. Wyprawa została sfinansowana w jednej części przez dwór królewski oraz przez bardzo znaną i bogatą w tamtych czasach kupiecką rodzinę Pinzonów.

Oczywiście nikt tak naprawdę nie spodziewał się aż tak przełomowego odkrycia jakim stało się odnalezienie Ameryki, tym bardziej, że jako tako Kolumb wypłynął na zachód w celu poszukiwania Indii, a nie nikomu wtedy nie znanego w Europie ogromnego kontynentu. Dzięki swojemu odkryciu Kolumbowi został mianowany tytuł dziedzicznego Wielkiego Admirała, a także Wicekróla odkrytych ziemi. Co więcej otrzymał on także jednocześnie prawo do dziesiątej części zysków, dzięki czemu po swojej pierwszej wyprawie Krzysztof Kolumb stał się naprawdę bardzo bogatym i do tego także bardzo sławnym człowiekiem.

Po tym wielkim sukcesie Kolumb w następnych latach decydował się na organizowanie kolejnych wielkich wypraw transatlantyckich, z czego jednak nie wszystkie mogły się poszczycić tak dużymi sukcesami. W pewnym momencie Kolumb miał nawet problem ze skompletowaniem załogi na wyprawę, ponieważ jego reputacja została niestety znacznie nadszarpnięta, co jednak dość szybko zostało pokonane, także za sprawą jego dwóch synów, którzy aktywnie działali na rzecz odbudowania reputacji ojca. To między innymi dzięki rodzinie Kolumb nie załamał się i decydował się na kontynuowanie swojej żeglarskiej pasji, która była także sposobem na dostatnie życie.

Jedną z najbardziej prawdopodobnych teorii dotyczących pochodzenie Kolumba jest to, że urodził się on w drugiej połowie 1451 roku w Genui we Włoszech. Wiele źródeł donosi, że Krzysztof był synem drobnego kupca oraz tkacza, który nazywał się Domenico Colombo. Oczywiście teorii dotyczących pochodzenia Kolumba jest znacznie więcej, jednakże ta właśnie wydaje się być najbardziej prawdopodobna, bo jest potwierdzona przez wielu historyków, choć nie da się tego w stu procentach udowodnić.

Już jako młody człowiek Kolumb imał się różnych prac zapewniających przeżycie. Pracował on w domu bankowym o nazwie Centurionich i właśnie dzięki tej pracy tak naprawdę związał swoje życie z żeglugą, ponieważ pracując tam Kolumb był zmuszony dość często odbywać morskie podróże w celach służbowych. Często żeglował on po okolicznych wodach oczywiście w celach handlowych, dzięki czemu zakochał się w profesji żeglarza.

Najprawdopodobniej w roku 1476 Kolumb płynął razem z konwojem statków handlowych z Genui, które płynęły do Flandrii oraz Lizbony, jednakże w okolicach Przylądka Świętego Wincentego konwój został napadnięty przez portugalsko – francuską i zniszczony. Wtedy to Krzysztof Kolumb, który cudem przeżył ten napad dopłynął do lądu nieopodal Lagos w charakterze rozbitka, a już po kilku tygodniach odbył podróż do Lizbony, gdzie zaczął pracować w tamtejszej filii jego macierzystego domu bankowego. Wtedy to także rozpoczął pierwsze oceaniczne wyprawy handlowe, na przykład do Anglii czy do Gwinei.

Oczywiście Kolumb nie żył samą pracą, ponieważ posiadał on także dość bogate życie osobiste i w roku 1479 wziął on ślub z niejaką Felipą Perestrello do Monitz, która była córką byłego gubernatora w Porto Santo. W następnym roku Kolumbowi urodził się pierwszy syn o imieniu Diego Colón. Pięć lat po ślubie Kolumb został wdowcem, jednak niedługo później Kolumb znalazł sobie kobietę o nazwisku Beatriz Enriquez. Co prawda nigdy nie obrali się oni, jednakże Krzysztof nakazał swojemu synowi traktowanie jej jak własnej matki, a później pozostawił on jej bardzo pokaźną część swojego majątku. W roku 1488 Kolumbowi urodził się drugi syn o imieniu Ferdinand, którego matką była oczywiście Beatriz. Rodzina była dla Kolumba bardzo ważna, a dodatkowo także była dla niego bardzo dużym wsparciem, ponieważ nawet w późniejszych latach, kiedy to reputacja żeglarza ostała naprawdę znacznie nadszarpnięta, to właśnie głównie jego obaj synowie bardzo pomagali w trakcie jej odbudowywania, co na tamte czasy było naprawdę niełatwym zadaniem.

Kolumb oprócz nauki żeglarstwa zajmował się także nauką innych przedmiotów, dlatego też w konsekwencji był on naprawę bardzo wykształconym i do tego wszechstronnym człowiekiem. Jego zainteresowania nie ograniczały się tylko do rzeczy, które były bezpośrednio czy też pośrednio związane z morzem, jednakże tak naprawdę to właśnie żegluga była główną pasją i miłością Kolumba, która to pasja zresztą doprowadziła go później do sławy oraz niemałych pieniędzy, dzięki którym mógł on zapewnić swojej rodzinie życie na naprawdę wysokim jak na tamte czasy poziomie.

Marzeniem europejczyków było dotarcie do Indii. Krążyły opowieści o wielkich bogactwach tego kraju. Jednak droga lądowa była męcząca i niebezpieczna. Dlatego szukano nowej drogi. Zgodnie z tamtą wiedzą geograficzną do Indii było możliwe dotarcie, przez opływanie Afrykę. Wiele żeglarzy próbowali tego dokonać, ale ich próby kończyły się niepowodzeniem. Krzysztof Kolumb wybrał inną drogę . Opierając się na dziełach geograficznych, sądził, że Ziemia jest mniejsza niż w rzeczywistości, a odległość między zachodnim wybrzeżem Europy a wschodnim wybrzeżem Azji nie jest duża. Myślał, że żeglując na zachód, wystarczy opłynąć 1/3 obwodu kuli ziemskiej. Upewnił się w tym dzięki nauce morskiej, pisma antycznych i klasycznych pisarzy, a także mapa Toscanellego. Krzysztof Kolumb dzięki swojej wierze pragnął przekonać króla Portugalii Janowi II, jednak nie udało mu się i został jego pomysł odrzucony. W 1485 roku Krzysztof Kolumb przeniósł się do Hiszpanii. Jego pomysłami zainteresowali się dygnitarze. Idee Kolumba były słynne na dworze królewskim, dopiero gdy Hiszpania uporała się z rekonkwistą. W 1492 roku Krzysztof Kolumb, mógł je dopiero zrealizować. Izabela Kastylijska dała Kolumbowi zezwolenie na organizowanie wyprawy, która miała popłynąć pod banderą korony hiszpańskiej..
3 sierpnia 1492 roku odbyła się pier4wsza podróż trzema okrętami o nazwach takich jak:: Santa Maria, Pinta, Nina wypłynęli z portu Palos. W podróży brało udział 87 marynarzy, wśród nich byli również przestępcy. Po dwumiesięcznej żegludze podczas której marynarze zaczęli się buntować, 12 października, rano jeden z marynarzy dojrzał ląd. Była to wyspa Walting z archipelagu Bahama, nazwana przez Kolumba San Salvador. 28 października 1492 roku załoga dotarła do Haiti, Którą Krzysztof Kolumb nazwał ją Hispaniola. Kolumb za swoją kwaterę wybrał Haiti, ponieważ ta wyspa najbardziej mu się podobała. Kiedy spotkał się z parą królewską Kolumb przedstawił im wizję bogactwa, które spłynie na Hiszpanię, gdy akcja odkrywcza by nadal trwała. Doprowadziło to do gorączki odkrywczej, dzięki której była druga wyprawa.
Najpierw nikt Kolumbowi nie wierzono lecz gdy wrócił i pokazał złoto od razu wszyscy byli gotowi wszystko porzucić i płynąć z nim. Podczas tej podróży dopłynął on ponownie do Wielkich Antyli i odkrył część wysp w grupie Małych Antyli.
Podczas trzeciej wyprawy po raz pierwszy Kolumb odkrył część Ameryki. Dotarł do brzegu na południe od ujścia Orinoko. Kiedy płynął na zachód, wzdłuż wybrzeża, odkrył wyspę Trynidad. Następnie podążał na północny-zachód i pożeglował na Haiti, gdzie założono hiszpańskie osiedle. W czerwcu 1500r. wysłano na zachód Franciszka Bobadilla, który miał pełnomocnictwo. Gdy Franciszek Bobadill zapoznał się z sytuacją na Haiti, kazał aresztować Kolumba i w kajdanach wysłać go do Hiszpanii. Kiedy dotarł na miejsce Kolumb oczyścić się z postawionych mu zarzutów i powrócić do łask królewskiej pary.
Czwarta wyprawa była 9 maja 1502 Flotyllą składała się z czterech okrętów i miał 150 osób . Kiedy Kolumb wyruszył na zachód to Vasco da Gana odkrył drogę do Indii wokół kontynentu afrykańskiego. Bardzo potrzebował dowodu, że droga na zachód jest krótsza, wygodniejsza i bezpieczniejsza. Chciał odnaleźć przejście na wody, dzięki któremu miały doprowadzić do Indii. Spodziewał się go na zachód od Kuby. Płynąc w tym kierunku dopłynął do wybrzeży Hondurasu i wybrzeża Moskitów na wschodnim wybrzeżu Nikaragui. Choć próbował wiele razy nie zdołał odnaleźć wodnego przejścia na ten akwen. Stracił dwa statki i powrócił na Kubę, następnie na Jamajkę.

W roku 1451 w Genui, w rodzinie Domenico Colombo i Susanny Fontanarossa urodził się syn Krzysztof (Cristoforo Colombo). Miał on podążać ścieżką ojca: zostać tkaczem wełny albo najwyżej kupcem.
Los tego chłopca potoczył się zupełnie inaczej. Został on człowiekiem, który w dramatyczny sposób zmienił bieg historii ludzkości doprowadzając do zderzenia dwóch wielkich cywilizacji. Zapoczątkował erę Wielkich Odkryć Geograficznych. Teraz jest uważany za jedną z najbardziej wpływowych postaci epoki Renesansu. Jego żywot jest przykładem, jak prawdopodobnie największy w historii błąd doprowadził do globalnego odkrycia. Czy był to zbieg okoliczności? Wszystko przemawia za tym że jednak to charakter Krzysztofa Kolumba leżał u podstaw jego sukcesu.
Jak każda genialna postać Kolumb jest figurą kontrowersyjną. Teraz z perspektywy czasu możemy wyobrazić go jako chłopca, który podczas wyprawy handlowej po raz pierwszy będąc na statku morskim postanowił na zawsze związać swój los z morzem. Ale w swoich marzeniach nie widział siebie w charakterze kupca podróżującego przetartymi szlakami morskimi z wełną czy winem (a nie były to całkiem bezpieczne podróże, jak póżniej sam przekonał się w roku 1476 będąc jednym z niewielu ocalałych z rozbitego przez flotę francusko-portugalską statku). Kolumb widział siebie jako kapitana odważnie przemierzającego nieznane odległe oceany. Jednak do ziszczenia marzeń czekała jeszcze długa droga. Studiował mapy, antyczne pisma, wypytywał u portugalskich rybaków z Porto-Santo legendy o wyrzucanych przez morze przedziwnych rzeźbach drewnianych i łódzi ze zwłókami rozbitków zupełnie niepodobnych do Europejczyków ani do mieszkańców Afryki.
Kolumb był człowiekiem, który chyba nigdy nie poddał się, a jeżeli i wątpił, to nigdy nie uległ głosowi podpowiadającemu zaniechać ryzykownych planów, opartych o kontrowersyjne i wręcz ocierające się o herezję przesłąnki o możliwości podróży dookoła świata. Od chwili gdy w roku 1485 wystąpił do króla Portugalii Jana II z propozycją podróży w poszukiwaniu lądu indyjskiego drogą zachodnią do chwili gdy w roku 1492 z błogosłowieniem hiszpańskiej królewskiej pary Ferdynanda Aragońskiego i Izabeli Kastylijskiej wyruszył w swoją pierwszą transatlantycką podróż minęło 7 lat. To właśnie marzenie o Indii poprowadziło chłopczyka z Genui najpierw do Portugalii, później do Hiszpanii. Niektóre źródła twierdzą że rozmowy o wyprawie na Zachód Kolumb prowadził również z królem francuskim.
Historia zanotowała imię majtka, który 12 października 1482 roku zobaczył wyspę Guanahani (nazwaną przez Hiszpanów San-Salvador): Rodrigo de Triana. Mieszkające na wyspie plemiona (z grupy Arawaków) w darze cudzoziemcom przynoszą liście tytoniu – kolejny punkt zwrotnikowy naszej cywilizacji. Minie kilkadziesiąt lat i dzięki kolonizacji oraz przymusowej chrystianizacji po tych plemionach nie zostanie i śladu.
W ciągu następnych lat życia Kolumb uparcie eksploruje nowo odkryte ziemie – w tym czasie często traci ludzi, bezwzgędnie uśmierza bunty wycieńczonej załogi. W czasie swoich wypraw odkrywa m. in. Haiti, Bahamy, Kubę, Jamaikę, ujście Orinoko.
Nie poddaje się nawet wtedy gdy w roku 1500 zgodnie z nakazem nowo mianowanego sędziego-pełnomocnika w nowych koloniach, wraca do ich królewskich mości w kajdanach pod zarzutem złego zarządzania i braku wymiernych (w złocie) sukcesów eksploracji odkrytych ziem. Przekonuje królewską parę na sfinansowanie jeszcze jednej wyprawy – ostatniej.
Najsmutniejszym faktem w życiorysie Kolumba jest taki, że mimo czterech podróży przez ocean, zasłużonego bogactwa, pozycji i sławy nigdy nie zobaczył upragnionej Indii.