Czas wielkich odkryć datuje się na XV i XVI wiek. Pośród wielu ówczesnych podróżników, kilku na zawsze zapisało się w historii świata. Jednym z nich był Włoch, Krzysztof Kolumb. Służąc na dworze hiszpańskim, pływał pod banderą tego kraju. Było to spowodowane odrzuceniem przez inne państwa jego próśb o dofinansowanie. Plany Kolumba zainteresowały jednak Franciszka Aragońskiego i Izabelę Kastylijską, ówczesnych władców Kastylii.
Od końca średniowiecza, Indie i Chiny były dla Europejczyków niezwykle intrygującym miejscem. Chodziły bowiem pogłoski, że znajdują się tam ogromne złoża cennych kruszców. Poza tym, od lat przywożono stamtąd przyprawy, do których ludność zdążyła przywyknąć. Podróże do Azji zostały jednak przerwane, gdy Turcy opanowali tereny znajdujące się w pobliżu jedynego szlaku morskiego. W dodatku, wszystkie sprowadzane towary stały się bardzo drogie. Za wszelką cenę, próbowano więc odnaleźć inną, zachodnią drogę do tego kontynentu. Krzysztof Kolumb miał zatem jeszcze jedną przesłankę ku temu, by podróżować. Od lat marzył o dalekich wyprawach, a odnalezienie krótkiej i możliwej do przebycia drogi do Indii, przyniosłoby mu dodatkową sławę.
Urodzony w Genui żeglarz już jako młodzieniec interesował się żeglugą. Geografia i astronomia nie były mu obce. Z ogromem książkowej wiedzy i z doświadczeniem w pływaniu po wodach Europy, miał wszelkie predyspozycje, by podjąć próbę odnalezienia drogi do Indii. W sierpniu 1942 roku Krzysztof Kolumb i 90 innych członków załogi, odbiło od lądu. Droga nie była łatwa. Już na samym początku okazało się, że Pinta wymaga naprawy, której dokonana na Wyspach Kanaryjskich. Po kilku tygodniach, na morzu zapanowała cisza. Wokół okrętów zbierały się natomiast liczne wodorosty, utrudniające jakiekolwiek manewry. Jak dziś wiadomo, były to zjawiska charakterystyczne dla Morza Sargassowego. Jako, że jednak nadal nie było widać lądu, załoga zaczęła się buntować. Tym bardziej, że na statkach kończyły się zapasy artykułów potrzebnych do przeżycia.
Wreszcie, po tygodniach żmudnego rejsu, 12 października 1492 roku, jeden z żeglarzy zauważył skrawek ziemi. Niedługo potem, Kolumb i jego marynarze ujrzeli nagich ludzi o nieznanym im kolorze skóry. Pomimo początkowych, dziwnych zachowań tubylców, okazali się oni łagodni. Efektywny okazał się również handel wymienny, który prowadzili z nimi podopieczni włoskiego odkrywcy. Indianie, jak nazwano ich w przekonaniu, że ląd jest Indiami, byli gotowi oddawać swoje dobrodziejstwa w zamian za kolorowe szkiełka i ubrania. Załoga Kolumba otrzymała w zamian nieznane dotąd rośliny. Powszechne dziś tytoń, ziemniaki, czy kukurydza były przez pewien czas towarem eksportowym Ameryki.
Kolumb odbył jeszcze trzy następne podróże do swojej krainy. Kolonizacja nowej ziemi szybko przybrała postać barbarzyństwa. Rdzennych mieszkańców zabijano, odbierając ich tereny. Chociaż początkowo niewiele osób wierzyło w sukces żeglarza, Europa uzależniła się od Ameryki. Sam Krzysztof Kolumb zmarł w 1506 roku. Zapisał się w kartach historii jako odkrywca Haiti, Kuby, Wysp Dziewiczych, Małych Antyli i wielu innych lądów, znajdujących się na morzach nowego kontynentu.

Pochodzenie tego wielkiego odkrywcy i podróżnika do tej pory owiane jest tajemnicą i do końca nie wiadomo skąd dokładnie pochodził ale powszechnie przyjmuje się, że urodził się w Genui w 1451 roku. Pochodził z ubogiej rodziny, Ojciec Krzysztofa Kolumba- Domenico Kolumb był tkaczem- sukiennikiem. W historii zapisali się jeszcze dwaj bracia wielkiego odkrywcy: Giacomo i Bartolome, którzy razem z Nim wyruszyli w podróż do Nowego Świata. Przygodę z żeglarstwem rozpoczął w Genui, która w owych czasach była była wielkim ośrodkiem handlu morskiego i żeglugi. Żeglarze z Genui nie byli uważani za wzór do naśladowania zatapiali bowiem wrogie statki, siali spustoszenie na obcych ziemiach a handel niewolnikami uważali za równie dobry interes jak handel przyprawami, czy mahoniem. Mimo takiej opinii ufano im bowiem interesy z Genueńczykami przynosiły duże i pewne zyski.

Do Portugalii Kolumb przeniósł się prawdopodobnie w roku 1471 bądź 1474. Wraz z nim przybył do jego brat Bartolome. Bracia zaczęli trudnić się handlem mapami morskimi w Lizbonie. Krzysztof próbował zdobyć środki na realizację swojego projektu jakim było znalezienie nowego szlaku morskiego prowadzącego do Indii przez Atlantyk. W 1475 roku Krzysztof Kolumb poślubia miejscową damę Donię Felipę Perestrella. Małżeństwo to dla Kolumba prawdziwy dar losu gdyż wprowadza Go w najzacniejsze grono ludzi, którzy bezpośrednio brali udział w wyprawach zamorskich Henryka Żeglarza a także jego następców.

Głównym zamierzeniem owych wypraw było dotarcie jak najdalej dookoła brzegów Afryki i zagarnięcie jak największych połaci nowo odkrytych ziemi Czarnego Lądu. W roku 1456 żeglarze portugalscy odkrywają Wyspy Zielonego Przylądka, po czym wpłynęli do zatoki Gwinejskiej. Śmierć Henryka Żeglarza w roku 1460 nie zakończyła serii podbojów portugalskich. W tej atmosferze wielkiej ekspansji portugalskiej znalazł się Kolumb. Podczas swojego pobytu w Portugalii bracia Kolumbowie pracowali dla zacnej rodziny portugalskiej Centurionich zajmując się handlem i mapami morskimi co z pewnością bardzo przyczyniło się do rozszerzenia wiedzy Kolumba.

W roku 1484 Krzysztof Kolumb przenosi się do Hiszpanii gdzie bezskutecznie próbował zainteresować swoim projektem księcia Luisa de la Credę. Projekt wyprawy został odrzucony również przez dwór portugalski, a także angielski i francuski. Z pomocą przyjaciół i licznych entuzjastów swojego projektu Kolumb przedstawia go na dworze Hiszpanii niestety w owym czasie trwała krucjata hiszpańska przeciw Maurom co opóźniło rozpatrzenie wniosku przedłożonemu przez niego katolickim władcom Hiszpanii- Ferdynandowi i Izabelli. W roku 1492 projekt wyprawy zostaje zatwierdzony, a Kolumb otrzymuje tytuł Wicekróla Indii i Admirała Oceanu. Przygotowania do wyprawy przebiegły bez problemów i trzeciego sierpnia statki wypłynęły z Palos.

Pierwsza wyprawa trwała rok podczas której odkryto Kubę, Haiti, San Salvador gzdie odbyło się pierwsze lądowanie oraz Crooked, Rum Cay i Long Island. Najważniejszym jednak punktem pierwszej wyprawy Kolumba było zaobserwowanie przez niego nieznanego do tej pory zjawiska jakim jest deklinacja magnetyczna oraz odkrycie Morza Sargassowego.

Kiedy Kolumb powrócił ze swojej czwartej wyprawy do Hiszpanii, jego stan zdrowia był naprawdę bardzo ciężki. Chciał się on spotkać z władcami na dworze królewskim, jednakże królowa Izabela wtedy już nie żyła, natomiast król Ferdynand nie zgodził się na spotkanie z Kolumbem pomimo jego usilnych starań. Co więcej dodatkowo nie wypełniono żadnego z przywilejów, które zostały mu wcześniej nadane, jednakże pomimo tego, Kolumb był człowiekiem naprawdę bardzo zamożnym, tym bardziej że same jego wyprawy przyniosły mu naprawdę niemały majątek. Może o tym świadczyć między innymi fakt, że Kolumb w testamencie zapisał swojemu synowi ziemską własność razem z całą zabudową, co jak na tamte czasy było naprawdę bardzo dużym majątkiem.

Kolumb zmarł 20 maja 1506 roku w Valladolid w samotności i rozgoryczeniu. Początkowo właśnie tam został on pochowany, a następnie trzy lata później jego ciało zostało przeniesione do Sewilli. Jednak marzeniem i przedśmiertną wolą Kolumba było to, żeby jego zwłoki zostały pochowane w Ameryce którą odkrył. Życzenie to spełniło się i w roku 1537 trumna w której znajdowały się jego zwłoki została przetransportowana do katedry w Palermo znajdującej się w Dominikanie.

W dzisiejszych czasach historycy toczą zażarte spory co do dalszych losów ciała Kolumba, ponieważ nie wiadomo do końca co się z nim stało i do końca nie wiadomo gdzie dzisiaj jego ciało jest pochowane. Najprawdopodobniej w następnych wiekach ciało Kolumba powróciło z powrotem do Hiszpanii, po drodze zatrzymując się na Kubie. Zresztą przeprowadzano nawet różnego rodzaju badania w tym także i DNA, które miały potwierdzić miejsce złożenia ciała Kolumba i rzeczywiście kiedy w 2006 wykonano takie badania z domniemanego grobu odkrywcy znajdującego się w Sewilli, okazało się, że wyniki badań DNA z grobu są bardzo podobne z DNA brata Kolumba – Diego, który jest pochowany również w Sewilli. Inni historycy jednak usilnie twierdzą, że jest on pochowany na Dominikanie, a konkretniej w Santo Domingo, inni zaś twierdzą, że znajduje się ono na Haiti, chociaż nie zgodzono się na to, żeby jego grób znajdujący się na wyspie został zbadany, więc nie ma stuprocentowego potwierdzenia co do miejsca jego pochówku.

Jest jeszcze inna wersja dotycząca końcówki życia Krzysztofa Kolumba. Głosi ona, że żył on wiele lat dłużej i że dodatkowo odbył on jeszcze jedną czyli piątą podróż do Indii Zachodnich. Tę właśnie teorię końca życia Kolumba przedstawia Manuskrypt z Puri, jednakże dla większości uczonych historyków, jest to źródło danych bardzo niepewne i wątpliwe, dlatego też jest to teoria, która raczej nie jest uważana za bardzo prawdopodobną.

Nikt jednak nie powinien mieć wątpliwości co do tego, że Kolumb był naprawdę bardzo wielką osobistością i że dzięki niemu Europa, a w szczególności Hiszpania odniosła naprawdę bardzo duże zyski, a dodatkowo jego odkrycie ma także bardzo dużą wartość na polu historycznym, zresztą jego sława jest jak najbardziej żywa aż do dnia dzisiejszego i chyba każdy człowiek słyszał o tym wielkim odkrywcy.

Krzysztof Kolumb już od bardzo dawna kojarzy się dość jednoznacznie. Przełom wieków XV i XVI to ogromny skok na płaszczyźnie odkryć geograficznych. Największym wydarzeniem było odkrycie przez Europejczyków Ameryki, chociaż w momencie rozgrywania się tychże wydarzeń nikt nie zdawał sobie jeszcze sprawy jak wielkie i doniosłe są to chwile. Oczywiście Krzysztof Kolumb nie był jedynym odkrywcą tego okresu, jednak waga jego odkryć jak i rozpiętość w czasie jego dokonań zapewniły mu swego rodzaju prymat jednego z najważniejszych osób w tym kontekście jak i najprawdopodobniej największego z przełomu XV i XVI wieku.

Wszystko rozpoczyna się od przemyśleń Kolumba, który znając bardzo dobrze ówczesne warunki żeglugi i związanej z tym problemy, jak i wagę konkretnych lokalizacji geograficznych. Przemyślenia związane były z opracowaniem sposobu na skrócenie drogi do państw wschodniej i południowo wschodniej Azji, z głównym akcentem Indii. Samo założenie dokonane przez Krzysztofa Kolumba dotyczące uwarunkowania ukształtowania powierzchni Ziemi było mocno przełomowe, jednak jak najbardziej słuszne. Mowa o modelu kuli ziemskiej jako kuli.

Wychodząc ze wspomnianego powyżej założenia Kolumb opracował trasę żeglugi, która oparta była na kierunku zachodnim, a nie jak do tej pory się to odbywało wschodnim. Jednak drugie założenie, a mianowicie iż płynąć na zachód dotrze się do Indii krótszą drogą. Dodatkowo założenie to okazało się w połowie prawdą, ponieważ oczywiście możliwe jest dotarcie do Indii właśnie takim szlakiem, jednak nie jest to krótsza droga. Dodatkowo Kolumb nie poczynił założenia, iż między Europą a Azją może znajdować się jeszcze inny kontynent, czy nawet sporej wielkości grupa wysp, co było teoretycznie bardzo możliwe.

Pierwsza wyprawa jest najbardziej znana, stąd też i znajomość nazw trzech statków wyprawy, a mianowicie Santa Maria, Nina i Pinta. Wyprawa startuje 3 sierpnia roku 1492 z portu Palos. Jak wiadomo Kolumbowi udało się dopłynąć do wysp, które leżały przed Ameryką. Z wspominanych wcześniej błędnych założeń bierze się także złe nazewnictwo napotkanej ludności rdzennej przez wyprawę. Zostali oni nazwani Indianami, jako że Kolumb uważał iż dopłynął do wysp leżących przed Indiami od wschodniej strony tego kraju.

Druga wyprawa także dotarła jedynie do wysp przybrzeżnych i nie udało się dotrzeć do właściwego kontynentu, czego udaje się dokonać dopiero w trakcie wyprawy trzeciej. Z punktu widzenia odkryć, ta właśnie wyprawa Kolumba jest najważniejszą. Wyprawa czwarta to dotarcie do Ameryki Środkowej, jednak nie udaje się odnaleźć morskiego przejścia na drugą stronę kontynentu.

Niewątpliwie, mimo iż wiele zagadnień ciągle nie było w tamtych czasach jasnych, wyprawy Kolumba wniosły ogrom wkładu w spojrzenie na Ziemię, jej ukształtowanie jak i na rozpoznanie nowych terenów. Późniejsze czasy to kolejne odkryte prawdy, które jednak bazują na odkryciach poczynionych przez wyprawy Kolumba. Sam Kolumb umiera w roku 1506, nie zdając sobie najmniejszej sprawy z doniosłości historycznej i geograficznej poczynionych przez jego wyprawy odkryć.