Wypływając z Hiszpanii w sierpniu 1492 roku, Krzysztof Kolumb oczekiwał znalezienia krótkiej drogi do Indii. Docierając do wybrzeży Ameryki, nadal był przekonany, że to właśnie jego wymarzona, azjatycka kraina. Dla samego Kolumba chyba nie miałoby znaczenia, czym dokładnie był ten ląd. Najważniejsze były możliwości, jakie dał on Europejczykom. Wiele osób wątpiło w sukces tego włoskiego żeglarza. Jednak, jego siła woli i uparte dążenie do celu sprawiły, iż swoimi czterema podróżami zmienił bieg historii.
Początek nie był prosty. Najpierw trudno było znaleźć kogoś, kto zechciałby sfinansować daleki rejs, potem pojawił się kłopot z zebraniem załogi. Ostatecznie, na statkach Kolumba, o pamiętnych nazwach Pinta, Nina i Santa Maria płynęli głównie zmuszeni do tego więźniowie. Na domiar złego, Pinta została uszkodzona. Dopiero we wrześniu udało się wypłynąć w bezkresne morze. Po przeszło dwóch miesiącach, nadal nie było widać lądu. Załoga zaczęła grozić buntem. Kończyły się też zapasy. W połowie października nadeszło jednak wybawienie. Ujrzano ziemię, która okazała się wyspą Guanahani. Kilka dni potem, Kolumb odkrył Kubę, a później Haiti.
Druga podróż, do której społeczeństwo podchodziło już bardziej entuzjastycznie, odbyła się jeszcze w 1493 roku. Tym razem, wszyscy mieli określony cel, a ludzie walczyli o miejsca na statku. Do Ameryki popłynęło łącznie kilkanaście okrętów, które pomieściły ponad tysiąc osób. Europejczycy pragnęli wzbogacić się, dzięki zdobytym tam kruszcom. Planowano także przywiezienie większej ilości nowych roślin, które stawały się coraz popularniejsze. Na statkach znaleźli się również misjonarze, mający schrystianizować tubylców. Przy okazji podróży, odkryto kolejne wyspy, w tym Dominikanę, Portoryko i Jamajkę. Jako, że część załogi była zawiedziona brakiem oczekiwanego zarobku, niektórzy wcześniej wrócili do Hiszpanii i złożyli skargę na Krzysztofa Kolumba u samych władców. Jednak, żeglarz wyszedł z tego obronną ręką, otrzymując nawet obietnicę ufundowania kolejnej ekspedycji. Doszło do niej dopiero w 1498 roku. Przez ten czas, Kolumb starał się odbudować swoją nadszarpniętą reputację. Wypływając w następny rejs, zabrał ze sobą już tylko sześć statków. Trzy popłynęły na Haiti, a inne na zachód, szukając nowych ziem. W trakcie tej wyprawy, udało się odkryć Trynidad. Natomiast na Haiti powstało pierwsze osiedle zamieszkałe przez Hiszpanów. Jednak, silne rządy żeglarza nie spodobały się jego podwładnym. Nie akceptowano również bezustannie prowadzonych walk z rdzennymi mieszkańcami tych ziem. Mimo ponownej interwencji na dworze hiszpańskim, Kolumb znowu został łagodnie potraktowany.
Jeszcze jedna wyprawa, rozpoczęta w 1502 roku, miała ostatecznie doprowadzić do Indii. Próby skończyły się jednak fiaskiem. Nie udało się bowiem znaleźć nawet drogi do Oceanu Spokojnego. W między czasie, zniszczone zostały dwa statki, a Krzysztof Kolumb zarządził powrót. Pod koniec 1504 roku, słynny odkrywca znalazł się z powrotem w Hiszpanii, gdzie dwa lata później zmarł.

Kiedy od końca średniowiecza Turcy prowadzili swoją ekspansję na wschodzie, nie tylko podbijali kolejne państwa, ale także zawładnęli drogą do Indii. Towary stamtąd importowane stały się o wiele droższe i trudniej dostępne. Dlatego też, Europejczycy, za wszelką cenę, chcieli poznać nowy szlak, prowadzący do tego azjatyckiego kraju. Jedną z prób jego odnalezienia powziął Krzysztof Kolumb.
Urodzony w Genui Włoch, urodził się w połowie XV wieku w pospolitej, raczej ubogiej rodzinie. Prawdopodobnie nie pobierał żadnych nauk, aczkolwiek samodzielnie poszerzał swoją wiedzę. Zafascynowany zwiedzaniem świata, od młodych lat przedsiębrał morskie wycieczki. Jego zainteresowanie geografią i astronomią opierało się na dziełach autorytetów w tej dziedzinie. Czytał książki ówczesnych mu twórców oraz tych starożytnych. Co ciekawe, Kolumb, jako jeden z nielicznych wówczas ludzi, był przekonany o kulistości Ziemi. W tej właśnie teorii dopatrywał się prawdopodobieństwa odkrycia drogi do Indii. Zaplanował płynąć na zachód z wiarą w to, że opłynie glob dookoła, docierając do kontynentu azjatyckiego z jego drugiej strony.
Pomysły Kolumba nie wszystkim przypadły do gustu. Zanim więc zorganizował pierwszą ekspedycję, minęło sporo czasu. Zdążył odwiedzić kilka krajów, w których przedstawiał swoje projekty, prosząc władców o wsparcie. Przebywając w Portugalii, żeglarz ożenił się. Wkrótce potem, jego żona, Filipa, powiła syna, Diego. Jako, że połowica Kolumba zmarła w młodym wieku, odkrywca związał się z inną kobietą o imieniu Beatriz. Z nią również miał dziecko, syna o imieniu Ferdinand. Chociaż ustabilizował nieco swoje życie, wciąż marzył o podróżach. Wreszcie, w 1485 roku Kolumb wyjechał do Hiszpanii. Na tamtejszym dworze królewskich także prosił o wsparcie. Po latach starań, w 1492 roku udało mu się wypłynąć w pierwszy, daleki rejs. Płynące pod hiszpańską banderą statki, mieściły na swoich pokładach łącznie 90 osób. Mimo napotkanych trudności, przeciwstawiając się buntowi załogi, Krzysztof Kolumb dotarł wreszcie do lądu. Ciężko jest dzisiaj ustalić, czy żeglarz kiedykolwiek dowiedział się, że nie były to Indie. Wiadomo jednak, że odkrycie przyniosło mu ogromny rozgłos.
Wracając ze swej pierwszej podróży, Kolumb przywiózł nie tylko oczekiwane złoto, ale też różne, nieznane Europejczykom rośliny. Wśród nich, znajdowały się popularne dzisiaj ziemniaki i kukurydza. Towary były na tyle atrakcyjne, że wkrótce po powrocie, Włoch znów wybrał się w rejony, nad którymi zgodnie z prawem, dzierżył władzę. Kontynuując wyprawy, łącznie odbył ich aż cztery. Niestety, z każdą kolejną, przybywało mu problemów. Mimo, że odkrycie Ameryki było wielkim krokiem w historii, przyniosło również wiele kłopotów. Negatywne pod względem etycznym i moralnym postępowanie kolonizatorów, sprowadzanie niewolników, a także niesnaski wśród załogi, oczekującej niesamowitych bogactw, rzucały cienie na dokonania Kolumba.
Sam odważny podróżnik nigdy nie dotarł do upragnionych Indii. Schorowany, pozbawiony części wcześniejszych przywilejów, zmarł w 1506 roku, mając tylko jedno życzenie. Pragnął, aby jego ciało zostało pochowane na odkrytej przez niego, nowej ziemi, która wkrótce potem, została ochrzczona jako Ameryka, na cześć innego włoskiego podróżnika, Amerigo Vespucciego.

Żegluga była dla Kolumba jedną z najważniejszych rzeczy w życiu. Była to zarówno jego pasja i jak sposób na życie. Kiedy mieszkał on w Portugalii niewątpliwie spotkał się on także z żywą jak na tamte czasy legendą, która dotyczyła dalekich wypraw oczywiście drogą morską, które miały odbywać się w kierunku zachodnim. Poza tym najprawdopodobniej w tamtych czasach rybacy, którym udało się docierać na nowofundlandzkie łowiska niemalże ocierali się o wybrzeża Ameryki Północnej.

Kiedy Kolumb posiadł wszystkie te informacje, był coraz to bardziej utwierdzony w tym, że możliwe będzie dotarcie do Indii jeżeli tylko będzie się płynęło w kierunku zachodnim. Niestety jednak ówczesna wiedza dotycząca geografii kuli ziemskiej była dość niewielka, przede wszystkim dlatego, że nikt nie był w stanie ocenić realnej wielkości naszej planety, co zaowocowało znacznymi nieścisłościami w szacunkach Kolumba. Pomimo jego przekonania, że dotrze do Indii w przeciągu zaledwie kilkunastu tygodni tak się jednak nie stało.

Do swojego planu dotarcia do Indii Kolumb usiłował przekonać króla Portugalii Jana II, jednakże najprawdopodobniej po konsultacjach ze swoimi doradcami odrzucił on pomysł żeglarza. Dlatego też w lecie 1485 roku Kolumb zdecydował się przenieść do Hiszpanii, gdzie jego pomysłem zaczęli się interesować pewni dygnitarze. Pomysł podróży rozniósł się po Hiszpanii dość sporym echem i spotkał się z dużym zainteresowaniem, jednakże jego realizacja okazała się możliwa dopiero w roku 1492. Zezwolenie dotyczące wyprawy Kolumb otrzymał od Izabeli Kastylijkiej i tym oto sposobem w roku 1492 wypłynęła wyprawa Kolumba pod banderą hiszpańskiej korony. Wyprawa została sfinansowana w jednej części przez dwór królewski oraz przez bardzo znaną i bogatą w tamtych czasach kupiecką rodzinę Pinzonów.

Oczywiście nikt tak naprawdę nie spodziewał się aż tak przełomowego odkrycia jakim stało się odnalezienie Ameryki, tym bardziej, że jako tako Kolumb wypłynął na zachód w celu poszukiwania Indii, a nie nikomu wtedy nie znanego w Europie ogromnego kontynentu. Dzięki swojemu odkryciu Kolumbowi został mianowany tytuł dziedzicznego Wielkiego Admirała, a także Wicekróla odkrytych ziemi. Co więcej otrzymał on także jednocześnie prawo do dziesiątej części zysków, dzięki czemu po swojej pierwszej wyprawie Krzysztof Kolumb stał się naprawdę bardzo bogatym i do tego także bardzo sławnym człowiekiem.

Po tym wielkim sukcesie Kolumb w następnych latach decydował się na organizowanie kolejnych wielkich wypraw transatlantyckich, z czego jednak nie wszystkie mogły się poszczycić tak dużymi sukcesami. W pewnym momencie Kolumb miał nawet problem ze skompletowaniem załogi na wyprawę, ponieważ jego reputacja została niestety znacznie nadszarpnięta, co jednak dość szybko zostało pokonane, także za sprawą jego dwóch synów, którzy aktywnie działali na rzecz odbudowania reputacji ojca. To między innymi dzięki rodzinie Kolumb nie załamał się i decydował się na kontynuowanie swojej żeglarskiej pasji, która była także sposobem na dostatnie życie.

Określenie „nowy świat” kojarzy nam się nierozłącznie z kontynentem Amerykańskim odkrytym w XV wieku. Odkrycia tego dokonał Krzysztof Kolumb. Właściwie przez przypadek. Można zadać również pytanie dlaczego stało się to właśnie w tym czasie. Można, wzorując się na dawnych poglądach wyjaśnić, że do ekspansji Europejczyków za morza pchnęła ich chęć wytyczenia nowej drogi do Indii. Tradycyjny szlak karawan kupieckich ciągnących z Europy do Indii został zablokowany przez Turków Osmańskich, którzy ulokowali się nad Cieśniną Bosfor zdobywając zachodnią część Azji Mniejszej. Niektórzy historycy wskazują na inny fakt: szlachta europejska poczuła pustkę po zakończeniu wypraw krzyżowych. Nadal żywe były idee walki z niewiernymi i poszerzanie terytorium ogarniętego przez religię chrześcijańską. Zważywszy na późniejsze zdarzenia należy wysnuć tezę, że Krzysztof Kolumb bardziej pałał chęcią odkrycia nowej drogi do Indii. Krzysztof Kolumb(1451 – 1506) urodził się we włoskiej Genui. Ponieważ na Półwyspie Iberyjskim, ze względu na jego położenie w bezpośrednim sąsiedztwie Oceanu Atlantyckiego, koncentrowała się większość dążeń do podróży dalekomorskich – Krzysztof Kolumb, niezmiernie tym zainteresowany – udał się tam. Zaciągnął się na służbę u władców Hiszpanii, Ferdynanda Aragońskiego i Izabeli Kastylijskiej. Przedstawił im swoje wyobrażenie o budowie świata. Kolumb uważał, że skoro Ziemia jest kulą to można, wyruszywszy z jednego jej miejsca, dotrzeć na to samo miejsce, mijając po drodze różne lądy. Konkretnie miał na myśli , że idąc w kierunku zachodnim dotrze się do Indii z ich wschodniej strony. Władcy Hiszpanii zainwestowali w wyprawę Krzysztofa Kolumba, który pod ich proporcem miał odkryć nową trasę. W 1492 roku Kolumb na czele trzech okrętów wyruszył z hiszpańskiego Kadyksu na zachód. Była to pierwsza jego wyprawa przez Ocean Atlantycki. Dotarł wówczas do wyspy Guanahani położonej w archipelagu Wysp Bahama, którą przemianował na San Salwador. W 1493 roku powrócił pomyślnie z pierwszej wyprawy. To co zobaczył jeszcze bardziej pobudziło wyobraźnię jego i jego mocodawców. Jeszcze w 1493 roku wyruszył na drugą swoją wyprawę. Dotarł wtedy ponownie do Haiti i Kuby i spenetrował je. Z drugiej podróży powrócił w 1496 roku. W dwa lata później w 1498 roku wyruszył w trzecia swoją podróż. Wtedy też dotarł do Haiti, przepływając wzdłuż północnych brzegów Ameryki Południowej. Trzecia podróż również zajęła mu dwa lata. W 1502 roku wybrał się w czwartą i zarazem ostatnią swoją dalekomorską podróż. Przepływając wzdłuż Haiti i Kuby dotarł do ziem Ameryki Środkowej zamieszkałych przez Majów. W 1504 roku powrócił do Europy. W czasie swoich podróży wszystkie odwiedzane ziemie brał w posiadanie króla hiszpańskiego. Krzysztof Kolumb już w czasie pierwszej podróży nabrał przekonania, że dopłynął do Indii. Ludzi zamieszkujących zdobywane ziemie nazwał Indianami. Do końca życia trwał w przekonaniu, że nowy ląd, który odkrył to Indie. Błąd ten zweryfikowali żeglarze, którzy dotarli do Ameryki już po Krzysztofie Kolumbie. A Amerigo Vespucci opisał nowy ląd i od jego nazwiska Ameryka wzięła swoją nazwę.