Chociaż Krzysztof Kolumb nie doczekał oficjalnego pojawienia się teorii Mikołaja Kopernika i nie dowiedział się o naukowym potwierdzeniu swojego przypuszczenia, uważał, że Ziemia jest okrągła. Jego przekonania kształtowane były przez dzieła naukowców takich, jak Toscanelli czy d’Ailly. W trakcie samokształcenia, korzystał również z wiedzy starożytnej. W ten sposób, przygotowywał się do wyprawy w celu odnalezienia nowej, krótszej drogi do Indii.
Życiorys Kolumba jest dość trudny do sprecyzowania. Większość danych jest podawana jedynie w przybliżeniu, ponieważ brakuje ich wiarygodnego potwierdzenia. Prawdopodobnie, pochodził on z ubogiej, tkackiej rodziny. Jako młodzieniec trudnił się handlem. Wtedy też, po raz pierwszy miał styczność z żeglugą. Musiał bowiem odbywać podróże w celu wymiany dóbr. Po wypadku w trakcie jednej z wypraw, wylądował w Portugalii. W tym państwie poznał swoją przyszłą żonę, a także doczekał się syna. Po śmierci małżonki, spotkał inną kobietę, która także obdarzyła go potomkiem. Tam też, po raz pierwszy, odważył się oficjalnie przedstawić swoje plany. Król Jan II nie zgodził się jednak na sfinansowanie rejsu. Zawiedziony Kolumb, wyjechał do Hiszpanii. Izabela Kastylijska i Franciszek Aragoński przystali na pomysł żeglarza. Ze względów politycznych, data rozpoczęcia podróży, przesunęła się o kilka lat i ostatecznie, została wyznaczona na sierpień 1492 roku.
Wypływając w pierwszy rejs ku nieznanym szlakom, Krzysztof Kolumb zabrał ze sobą trzy karawele, mieszczące razem około stu członków załogi. Choć rejs nie należał to spokojnych, marynarzom udało się przezwyciężyć awarię jednego statku, dni ciszy, pozbawione jakichkolwiek podmuchów wiatru, a także nadmiar wodorostów w niektórych partiach morza. Wreszcie, 12 października, ujrzano ląd. Wszyscy tkwili w przekonaniu, że są to Indie. Dlatego też, spotkanych tubylców, charakteryzujących się dziwną, brązowo-czerwoną barwą skóry, nazwano Indianami. Znaleziono również wiele obcych roślin oraz pewne złoża złota i perły. Dodając do tego odkrycie kilku nowych wysp, wyprawę podsumowano jako nader zadowalającą.
Sukces pierwszego rejsu skutkował podjęciem trzech kolejnych. Żaden jednak, nie okazał się tak satysfakcjonujący, jak ten z 1492 roku. Po drugiej wyprawie, wiele osób wróciło niezadowolonych. Głodni zysków, zawiedli się brakiem tak dużych korzyści materialnych, jakich się spodziewali. Trzecia podróż zakończyła się kolejnym już donosem na Kolumba. Uważano, że mami Europejczyków nieistniejącymi bogactwami, nadwerężając hiszpańskie finanse swoimi żeglugami. Jednocześnie, na nowych ziemiach zaostrzały się konflikty pomiędzy rdzenną ludnością a kolonistami.
Podupadając na zdrowiu, Krzysztof Kolumb zdecydował się na ostatnią, czwartą podróż do Ameryki. Zdeterminowany, pragnął odnaleźć wreszcie dostęp do Oceanu Spokojnego i przepłynąć nim do Azji. Chociaż odkrył po drodze kilka nowych miejsc, nigdy nie przedostał się na wody Pacyfiku. Coraz poważniej chorujący, tracący społeczne poszanowanie, powrócił do Hiszpanii, gdzie w 1506 roku zmarł. Do Ameryki wrócił jeszcze raz. Jego ciało spoczęło na odkrytej przez niego Dominikanie.

Kiedy analizujemy problemy współczesnego świata, a znamy choć pobieżnie historię, dochodzimy do wniosku, że nasi przodkowie mieli łatwiejsze życie, ponieważ świat w ich czasach krył jeszcze wiele tajemnic. Można było kryzys polityczny, społeczny czy gospodarczy rozwiązać udając się w nieznane. Było wiele niezbadanych miejsc, w kierunku których można było skierować ekspansję. Z punktu widzenia ludzi żyjących w tamtych czasach było to desperackie posunięcie, ale wielu odważnym się udawało. Jednym z takich desperatów był niewątpliwie Krzysztof Kolumb. Jakże inaczej nazwać człowieka, który wyrusza w nieznany świat? Zwłaszcza, że był on przedstawiany przez ówczesnych znawców dość dziwacznie. W średniowieczu bowiem krążyły opowieści o nieznanych krainach zamieszkałych przez stwory o jednym oku i jednej nodze. Stwory bezgłowe z oczami i ustami na piersiach. „Ludzi” z psimi ogonami. Nikt rozsądny nie wyruszyłby na spotkanie z nimi. Czyżby Krzysztof Kolumb był nierozsądnym człowiekiem?
Krzysztof Kolumb był raczej oczytanym człowiekiem, który swoje wyobrażenie świata opierał na rzetelnej wiedzy zaczerpniętej z dzieł starożytnych geografów. A starożytni już byli niemal pewni, że Ziemia ma kształt kuli. Częściowo poznali już kontynent azjatycki i afrykański. Nie odważyli się wypłynąć na pełny ocean, bo nie posiadali odpowiedniego sprzętu do nawigacji i wystarczająco mocnych okrętów. W czasach Krzysztofa Kolumba znane były już astrolabium – przyrząd do wyznaczania położenia gwiazd nad horyzontem i kwadrant – przyrząd do wyznaczania położenia Słońca lub Księżyca nad horyzontem. Skonstruowano także busolę – kompas magnetyczny, który umożliwiał ustalenie położenia na pełnym morzu bez względu na porę dnia lub pogodę. W XV wieku zbudowano także karawelę – żaglowiec z wysokimi nadbudówkami na dziobie i rufie; wyposażony w dwa żagle prostokątne i jeden ukośny; dość szybki, stabilny i w miarę bezpieczny. Nadawał się do dłuższych wypraw morskich. Mogąc korzystać z takich wynalazków Krzysztof Kolumb zapragnął wyruszyć na podbój świata.

Kolumb oprócz tego, że był ciekawy świata, posiadał też ugruntowaną wiedzę na jego temat. Bardzo też pragnął wytyczyć nowa drogę do Indii. Był przekonany, że jeżeli skieruje się na zachód to dotrze do Indii drogą morską. W 1492 roku Krzysztof Kolumb na czele trzech okrętów wyruszył z hiszpańskiego Kadyksu i pokonując Ocean Atlantycki dotarł do Wysp Bahama, Haiti i Kuby. Przekonany, że to Indie, nazwał napotkanych tubylców Indianami. Lojalny wobec swojego mocodawcy – króla Hiszpanii, wziął w posiadanie hiszpańskie napotkane ziemie.

Krzysztof Kolumb zachował się jak typowy naukowiec – nie myślał o korzyściach materialnych jakie można było uzyskać z takiego odkrycia – kierował się przede wszystkim chęcią zdobycia wiedzy. Jednak jego wcześniejsza wiedza była tak silnie zakorzeniona w umyśle, że Kolumb był niezbicie przekonany o tym, że dotarł do Indii. Nie zmienił swojego zdania do końca życia. Nie wiedział, że potomni będą mówić o nim: Krzysztof Kolumb – odkrywca Ameryki.

Krzysztof Kolumb wierzył, że jak będzie płyną na zachód przez Ocean Atlantycki, wtedy miał nadzieje, że dotrze do Chin, a naprawdę to odkrył on Amerykę..Kiedy wypływał w dwie pierwsze wyprawy to wtedy opłyną Wyspy Karaibskie, ale podczas trzeciej i czwartej wyprawy to dotarł do Ameryki. Południowej i Środkowej. Krzysztof Kolumb żył w latach 1451-1506 roku. Urodził się we Włoszech w mieście Genui, kiedy umarł miał 54 lata. Był on doskonałym żeglarzem i włoskim podróżnikiem w służbie hiszpańskiej..Inni żeglarze próbowali znaleźć drogę morską do Chin lecz nie udało im się ponieważ nie wiedzieli tego co wiedział Kolumb, że ziemia jest okrągła. Krzysztof Kolumb chciał otrzymać poparcie w sprawie wyprawy do Azji wschodniej od króla Portugalii lub od króla Anglii Henryka VII lecz żaden z nich mu nie udzielił wsparcia. Kiedy władcy ci mu odmówili postanowił zyskać wsparcie w Hiszpanii od króla Ferdynanda i królowej Izabeli. Po czterech latach gdy myślał że nie dostanie wsparcia i wyjeżdżał z Hiszpanii to otrzymał w ostatnie chwili wsparcie od królowej Izabelli. Krzysztof Kolumb wyruszył w 1492 roku z Wysp Kanaryjskich. Wypłynął wtedy trzema małymi statkami i nazywały się one Santa Maria, Nina i Pinta miał wtedy około 90 ludźmi na początku wędrówki załoga zaczęła się buntować lecz Kolumb sobie szybko poradził z tym buntem. Wczesnym porankiem 12 października obserwator dojrzał ląd. Była to wyspa Guanahani w archipelagu Bahama, lecz Kolumb nazwał ją San Salvador . Był pewien, że to są Indie i że jest blisko Japonii. Krążył od jednej wyspy do drugiej spotykając ludzi, którzy jak sądził byli Indianami. Wyspa san Maria rozbiła się o wyspę Hispaniola. Zostawił na niej 40 ludzi w celu założenia nowej koloni i dwoma statkami powrócił do Hiszpanii. Miał powitanie takie na jakie bohater zasłużył. w następna wyprawę wyruszył w 1493 roku miał wtedy 17 statków i 1200 ludzi. gdy przypłynął do Hispanioli stwierdził że wszyscy ludzie, których tam zostawił zostali wymordowani i postanowił założyć tam następną kolonię. Podczas tej wyprawy odkrył kolejne wyspy takie jak: Dominikanę Gwadelupę, Puerto Rico, Jamajkę. Kiedy Hiszpanie powrócili do domu to skarżyli się na rządy wicekróla, ale mimo tych skarg pozwolono mu na przedsięwzięcie trzeciej ekspedycji w 1498 roku. Kolumb wtedy dotarł do Trymidadu i postawił stopę na lądzie ameryki Południowej. Krzysztof Kolumb sprawdził się jako świetny odkrywca i żeglarz, ale był kiepskim gubernatorem. Jego bracia, którzy mu pomagali też się nie sprawdzili i wpłynęło wiele skarg na nich do Hiszpanii. Więc król Hiszpanii zmienił gubernatora na Francisco de Bobiniarkę by przejął władzę w koloniach oraz ten gubernator kazał zakuć w łańcuchy Kolumba i jego braci i odesłać ich do Hiszpanii. W 1502 roku pozwolono wypłynąć ostatni raz Krzysztofowi Kolumbowi w ostatnią wyprawę, podczas której uległ złudzeniu że odkrył ujście Gangesu w Indiach. Kiedy wrócił do Hiszpanii był mocno schorowany i do końca swoich dni wierzył że odkrył drogę do Azji Wschodniej.

Niewielu jest ludzi w historii świata takich jak Krzysztof Kolumb. Człowiek ten nierozłącznie kojarzy się ze zdarzeniami, które zmieniły całkowicie oblicze świata. Krzysztof Kolumb bowiem odkrył Amerykę. Przed tym odkryciem Europejczycy nie wiedzieli o istnieniu tego kontynentu. Stwierdzenie banalne, ale jakże bogate w różnorakie treści. Jaki był Krzysztof Kolumb? Co zadecydowało o tym, że dokonał tak znaczącego odkrycia? Czy wreszcie był świadom zmian jakie to odkrycie pociągnęło za sobą? Poświęćmy trochę czasu na refleksje o tym człowieku. Krzysztof Kolumb(wł. Cristoforo Kolombo; hiszp.. Cristobal Colon) pochodził z Genui, był Włochem. Urodził się w 1451 roku. Dwa lata po jego przyjściu na świat Turcy Osmańscy zdobyli Konstantynopol, kładąc kres istnieniu Cesarstwa Bizantyńskiego i zamykając drogę lądową do Indii, która była najbardziej uczęszczanym traktem, łączącym Europę z Azją. Rok po jego przyjściu na świat urodził się Leonardo da Vinci, będący symbolem „człowieka renesansu”. W tym samym czasie żyło jeszcze wielu wybitnych ludzi, którzy kreowali nową epokę. Krzysztof Kolumb musiał być niezwykłą osobowością, skoro tak wpasował się w epokę, a żyjąc w tak niezwykłych czasach tak się dla nich zasłużył. Można zaryzykować stwierdzenie, że Krzysztof Kolumb miał duszę naukowca. Do odkrywania pchała go nieposkromiona ciekawość. Wyruszył w świat i zaciągnął się na służbę u władców hiszpańskich Ferdynanda Aragońskiego i Izabeli Kastylijskiej. Hiszpania konkurowała wówczas z Portugalią o wpływy na morzach, dlatego jej władcy łaskawym okiem patrzyli na śmiałków, którzy mieli określone wyobrażenia o wyglądzie świata. A Krzysztof Kolumb je miał; chciał odkryć nową drogę do Indii – droga lądowa była zajęta przez Turków. Konkurencyjni Portugalczycy też mieli taki cel. Próby poznania dróg morskich rozpoczęli od penetracji zachodniego wybrzeża Afryki. W 1487 roku dotarli do Przylądka Dobrej Nadziei. Krzysztof Kolumb wiedział z dzieł starożytnych geografów, że Ziemia ma kulisty kształt. Idąc tym tropem, wymyślił, że jeżeli człowiek wyruszy z Półwyspu Iberyjskiego i będzie poruszał się w kierunku zachodnim, to dotrze do Indii. Swoją teorię przedstawił władcom hiszpańskim i przekonał ich , żeby zainwestowali w wyprawę, która zweryfikuje jego tezę. W 1492 roku hiszpańska flotylla pod dowództwem Krzysztofa Kolumba wyruszyła z Kadyksu. W jej skład wchodził najnowocześniejszy wówczas statek z prostokątnymi żaglami i nadbudówkami na dziobie i rufie „Santa Maria”, któremu towarzyszyły dwie nieco mniejsze karawele – „Niňa” i „Piňta”. Po dwumiesięcznym żeglowaniu Hiszpanie dotarli do wyspy, którą tubylcy nazywali Guanahani. Kolumb objął ja w posiadanie w imieniu króla Hiszpanii, a ponieważ był gorliwym chrześcijaninem, nazwał ją z europejska San Salwador. Był przekonany, że osiągnął swój cel – odkrył drogę do Indii. Ludzi tam mieszkających nazwał Indianami. W tym przekonaniu odbył jeszcze trzy wyprawy za Ocean Atlantycki, o którym się wyrażał „Morze Indyjskie”. Droga morska na zachód stanęła otworem.