Chociaż Krzysztof Kolumb nie doczekał oficjalnego pojawienia się teorii Mikołaja Kopernika i nie dowiedział się o naukowym potwierdzeniu swojego przypuszczenia, uważał, że Ziemia jest okrągła. Jego przekonania kształtowane były przez dzieła naukowców takich, jak Toscanelli czy d’Ailly. W trakcie samokształcenia, korzystał również z wiedzy starożytnej. W ten sposób, przygotowywał się do wyprawy w celu odnalezienia nowej, krótszej drogi do Indii.
Życiorys Kolumba jest dość trudny do sprecyzowania. Większość danych jest podawana jedynie w przybliżeniu, ponieważ brakuje ich wiarygodnego potwierdzenia. Prawdopodobnie, pochodził on z ubogiej, tkackiej rodziny. Jako młodzieniec trudnił się handlem. Wtedy też, po raz pierwszy miał styczność z żeglugą. Musiał bowiem odbywać podróże w celu wymiany dóbr. Po wypadku w trakcie jednej z wypraw, wylądował w Portugalii. W tym państwie poznał swoją przyszłą żonę, a także doczekał się syna. Po śmierci małżonki, spotkał inną kobietę, która także obdarzyła go potomkiem. Tam też, po raz pierwszy, odważył się oficjalnie przedstawić swoje plany. Król Jan II nie zgodził się jednak na sfinansowanie rejsu. Zawiedziony Kolumb, wyjechał do Hiszpanii. Izabela Kastylijska i Franciszek Aragoński przystali na pomysł żeglarza. Ze względów politycznych, data rozpoczęcia podróży, przesunęła się o kilka lat i ostatecznie, została wyznaczona na sierpień 1492 roku.
Wypływając w pierwszy rejs ku nieznanym szlakom, Krzysztof Kolumb zabrał ze sobą trzy karawele, mieszczące razem około stu członków załogi. Choć rejs nie należał to spokojnych, marynarzom udało się przezwyciężyć awarię jednego statku, dni ciszy, pozbawione jakichkolwiek podmuchów wiatru, a także nadmiar wodorostów w niektórych partiach morza. Wreszcie, 12 października, ujrzano ląd. Wszyscy tkwili w przekonaniu, że są to Indie. Dlatego też, spotkanych tubylców, charakteryzujących się dziwną, brązowo-czerwoną barwą skóry, nazwano Indianami. Znaleziono również wiele obcych roślin oraz pewne złoża złota i perły. Dodając do tego odkrycie kilku nowych wysp, wyprawę podsumowano jako nader zadowalającą.
Sukces pierwszego rejsu skutkował podjęciem trzech kolejnych. Żaden jednak, nie okazał się tak satysfakcjonujący, jak ten z 1492 roku. Po drugiej wyprawie, wiele osób wróciło niezadowolonych. Głodni zysków, zawiedli się brakiem tak dużych korzyści materialnych, jakich się spodziewali. Trzecia podróż zakończyła się kolejnym już donosem na Kolumba. Uważano, że mami Europejczyków nieistniejącymi bogactwami, nadwerężając hiszpańskie finanse swoimi żeglugami. Jednocześnie, na nowych ziemiach zaostrzały się konflikty pomiędzy rdzenną ludnością a kolonistami.
Podupadając na zdrowiu, Krzysztof Kolumb zdecydował się na ostatnią, czwartą podróż do Ameryki. Zdeterminowany, pragnął odnaleźć wreszcie dostęp do Oceanu Spokojnego i przepłynąć nim do Azji. Chociaż odkrył po drodze kilka nowych miejsc, nigdy nie przedostał się na wody Pacyfiku. Coraz poważniej chorujący, tracący społeczne poszanowanie, powrócił do Hiszpanii, gdzie w 1506 roku zmarł. Do Ameryki wrócił jeszcze raz. Jego ciało spoczęło na odkrytej przez niego Dominikanie.

Niewielu jest ludzi w historii świata takich jak Krzysztof Kolumb. Człowiek ten nierozłącznie kojarzy się ze zdarzeniami, które zmieniły całkowicie oblicze świata. Krzysztof Kolumb bowiem odkrył Amerykę. Przed tym odkryciem Europejczycy nie wiedzieli o istnieniu tego kontynentu. Stwierdzenie banalne, ale jakże bogate w różnorakie treści. Jaki był Krzysztof Kolumb? Co zadecydowało o tym, że dokonał tak znaczącego odkrycia? Czy wreszcie był świadom zmian jakie to odkrycie pociągnęło za sobą? Poświęćmy trochę czasu na refleksje o tym człowieku. Krzysztof Kolumb(wł. Cristoforo Kolombo; hiszp.. Cristobal Colon) pochodził z Genui, był Włochem. Urodził się w 1451 roku. Dwa lata po jego przyjściu na świat Turcy Osmańscy zdobyli Konstantynopol, kładąc kres istnieniu Cesarstwa Bizantyńskiego i zamykając drogę lądową do Indii, która była najbardziej uczęszczanym traktem, łączącym Europę z Azją. Rok po jego przyjściu na świat urodził się Leonardo da Vinci, będący symbolem „człowieka renesansu”. W tym samym czasie żyło jeszcze wielu wybitnych ludzi, którzy kreowali nową epokę. Krzysztof Kolumb musiał być niezwykłą osobowością, skoro tak wpasował się w epokę, a żyjąc w tak niezwykłych czasach tak się dla nich zasłużył. Można zaryzykować stwierdzenie, że Krzysztof Kolumb miał duszę naukowca. Do odkrywania pchała go nieposkromiona ciekawość. Wyruszył w świat i zaciągnął się na służbę u władców hiszpańskich Ferdynanda Aragońskiego i Izabeli Kastylijskiej. Hiszpania konkurowała wówczas z Portugalią o wpływy na morzach, dlatego jej władcy łaskawym okiem patrzyli na śmiałków, którzy mieli określone wyobrażenia o wyglądzie świata. A Krzysztof Kolumb je miał; chciał odkryć nową drogę do Indii – droga lądowa była zajęta przez Turków. Konkurencyjni Portugalczycy też mieli taki cel. Próby poznania dróg morskich rozpoczęli od penetracji zachodniego wybrzeża Afryki. W 1487 roku dotarli do Przylądka Dobrej Nadziei. Krzysztof Kolumb wiedział z dzieł starożytnych geografów, że Ziemia ma kulisty kształt. Idąc tym tropem, wymyślił, że jeżeli człowiek wyruszy z Półwyspu Iberyjskiego i będzie poruszał się w kierunku zachodnim, to dotrze do Indii. Swoją teorię przedstawił władcom hiszpańskim i przekonał ich , żeby zainwestowali w wyprawę, która zweryfikuje jego tezę. W 1492 roku hiszpańska flotylla pod dowództwem Krzysztofa Kolumba wyruszyła z Kadyksu. W jej skład wchodził najnowocześniejszy wówczas statek z prostokątnymi żaglami i nadbudówkami na dziobie i rufie „Santa Maria”, któremu towarzyszyły dwie nieco mniejsze karawele – „Niňa” i „Piňta”. Po dwumiesięcznym żeglowaniu Hiszpanie dotarli do wyspy, którą tubylcy nazywali Guanahani. Kolumb objął ja w posiadanie w imieniu króla Hiszpanii, a ponieważ był gorliwym chrześcijaninem, nazwał ją z europejska San Salwador. Był przekonany, że osiągnął swój cel – odkrył drogę do Indii. Ludzi tam mieszkających nazwał Indianami. W tym przekonaniu odbył jeszcze trzy wyprawy za Ocean Atlantycki, o którym się wyrażał „Morze Indyjskie”. Droga morska na zachód stanęła otworem.

Krzysztof Kolumb był to jeden z najsłynniejszych europejskich żeglarzy i nawigatorów, który zyskał ponadczasowy rozgłos i sławę w wyniku przypadkowego odkrycia kontynentu jakim jest Ameryka, o którym w jego czasach nie wiedziano.

Krzysztof Kolumb najprawdopodobniej urodził się w okresie pomiędzy 25 sierpnia, a 39 października w roku 1451 w Genui, a zmarł 20 maja 1506 roku. Jeżeli chodzi o jego dokładne pochodzenie, to nie jest ono jednak niestety do końca znane, a jego miejsce urodzenia jest tylko przypuszczalne, jednakże ciągle trwają badania, które mają na celu potwierdzenie jego pochodzenia, jednakże wielu historyków ma na ten temat zupełnie odmienne zdanie.

Jeden z hiszpańskich historyków uważał, że prawdziwe nazwisko tego znanego żeglarza to nie Krzysztof Kolumb a Pedro Scotto. Najprawdopodobniej Kolumb był to syn tkacza i pochodził z włoskiego miasta Genua lub też był on Katalończykiem, albo też Hiszpanem pochodzącym z Galicji. Niektórzy twierdzą nawet, że Kolumb mógł być Portugalczykiem albo Korsykaninem. Teorii jest naprawdę bardzo wiele, jednakże najbardziej prawdopodobne wydaje się być to, że Kolumb rzeczywiście pochodził z Genui. Niektóre źródła dowodzą, że Kolumb rzeczywiście miał na imię Pedro a jego ojciec nie był tkaczem lecz właścicielem sklepu, jednakże do dnia dzisiejszego nie ma już żadnych dokumentów czy też rzetelnych przesłanek dotyczących rzeczywistego pochodzenia Kolumba, więc dość trudno jest to na sto procent zweryfikować.

Kolumb był naprawdę bardzo wybitnym żeglarzem i nawigatorem, o czym może świadczyć nie tylko jego odkrycie Ameryki, ale bardzo duża ilość różnego rodzaju wypraw morskich, z czego do największych i najsłynniejszych można zaliczyć aż cztery jego wyprawy. Oczywiście najsłynniejszą jego wyprawą jest ta pierwsza z Hiszpanii do Ameryki, kiedy to Kolumb jako kapitan wyprawy składającej się z trzech okrętów ( Santa Maria, Pinta oraz Niña ) płynących pod flagą Kastylii odkrył Amerykę. Odkrycie kontynentu, który w ówczesnych Kolumbowi czasach nie był znany okazało się przypadkowe, gdyż płynął on w celu wyszukania dogodnej drogi morskiej po stronie zachodniej, która prowadziłaby do Indii. Okazało się jednak, że było to właśnie pierwsze odkrycie geograficzne w czasach nowożytnych. W trakcie tejże właśnie wyprawy okręty przepłynęły przez zwrotnikowy Ocean Atlantycki i w konsekwencji dokładnie 12 października w roku 1942 dotarły one do Antyli, które znajdują się na amerykańskim wybrzeżu. Było to odkrycie naprawdę oszałamiające, gdyż nowy kontynent, który do tej pory nie był w Europie znany otwierał bardzo wiele nowych możliwości.

Oczywiście odkrycie Ameryki było najwybitniejszym dokonaniem Kolumba, niemniej jednak nie było to jedyne jego wybitne dokonanie. Był on ogólnie naprawdę bardzo aktywnym i do tego utalentowanym żeglarzem, dlatego też ilość prowadzonych przez niego mniejszych wypraw była znacznie większa. Ogólnie za wszystkie swoje zasługi i dokonania, Kolumb został mianowany admirałem a także i pierwszym namiestnikiem kolonii hiszpańskich znajdujących się w Ameryce Środkowej.

Był przedziwną symbiozą geniusza i laika. Prawdopodobnie nie otrzymał żadnego wykształcenia szkolnego i nie był częścią nurtu scholastycznego. Jego szkołą było życie, które rozwinęło w nim umiejętności obserwatora i odwagę empiryka, których to cech brakło wykształconym ludziom tej epoki, ponieważ ich studia były oparte o wyuczone na pamięć bez zrozumienia treści, dalekie od rzeczywistego zycia.
Wyrażał się mądrze, zrozumiale, w sposób nieskrępowany aż dopóki nie próbował udawać z siebie „wykształciucha”, którym nie był. Jako żeglarz i naukowiec jest autorem spostrzeżeń daleko wyprzedzających swój czas, takich jak dystrybucja ciepła na planecie, zachowanie strzałki magnesu, wpływ prądów morskich na kształt wybrzeża. Z drugiej strony będąc samoukiem nie dawał rady z wytłumaczeniem tych zjawisk (i związków pomiędzy zjawiskami) w kontekście ówczesnej wiedzy. Nieraz do spostrzeżenia doświadczonego żeglarza dodawał calkiem już fantastyczną teorię tłumaczącą to zjawisko. Będąc człowiekiem oczytanym, o rozleglej ale nie usystematyzowanej wiedzy, często korzystał z argumentów książkowych do poparcia własnych tez. Korzystając z „symbiozy” mapy Toscanellego i niektórych pomysłów Ptolemeusza, wydłużył bezpodstawnie kontynent Azjatycki, zmniejszając tym samym ocean leżący pomiędzy Europą i Azją, ponieważ pasowało to do jego własnych idei.
Podobnie jak dużo ludzi tej epoki, Kolumb wierzył że za oceanem leży wejście do raju (przypominam, że na tym oparta jest „Boska Komedia” Dantego). Gdy odkrywca znalazł się u ujścia rzeki Orinoko, myślał że znajduje się niedaleko wejścia do raju ziemskiego. Z drugiej strony zrobił wtedy niebywale trafne spostrzeżenie, że Orinoko niesie do oceanu bardzo dużo słodkich wód, czyli ziemia na której wylądowali nie może być wyspą ale musi być wielkim kontynentem. Tylko że zdaniem Kolumba – Azjatyckim. Mimo że cały plan podróży Kolumba do Azji drogą zachodnią był oparty na „kulistości” Ziemi, to jednak w pewnym momencie doszedł do wniosku że Ziemia ma kształt gruszki, na której wąskim końcu znajduje się właśnie wspomniane wejście do raju.
Paradoksalnie, ale Kolumb popierał równocześnie i ideę ówczesnego Kościoła o litosferze pływającej w hydrosferze, czyli był zwolennikiem przestarzałego poglądu, który obalały jego własne odkrycia.
Ciekawe jest że u podstawy wniosku o nieregularnym kształcie Ziemi leżały własne niedokładne i nieścisłe pomiary za pomocą astrolabium, oraz zawyżony poziom wód oceanu Atlantyckiego w tym miejscu gdzie wpływa Orinoko, przynosząc słodką, bardziej lekką wodę.
Jak każdy, Kolumb robił błędy, co zwłaszcza w tamtych czasach – epoce niedokladnych, prymitywnych przyrządów – było raczej regułą aniżeli wyjątkiem. Mimo to jest autorem niezwykle ważnego osiągnięcia w dziedzinie sztuki nawigacji: zaobserwowania deklinacji strzałki magnetycznej (różnego zachowania w zależności od miejsca). Wagę tej obserwacji, poczynionej 13 września 1492 roku (za miesiąc do wylądowania na wyspach Antylskich) w pełni doceniono dopiero w połowie XVI stulecia.