Pochodzenie tego wielkiego odkrywcy i podróżnika do tej pory owiane jest tajemnicą i do końca nie wiadomo skąd dokładnie pochodził ale powszechnie przyjmuje się, że urodził się w Genui w 1451 roku. Pochodził z ubogiej rodziny, Ojciec Krzysztofa Kolumba- Domenico Kolumb był tkaczem- sukiennikiem. W historii zapisali się jeszcze dwaj bracia wielkiego odkrywcy: Giacomo i Bartolome, którzy razem z Nim wyruszyli w podróż do Nowego Świata. Przygodę z żeglarstwem rozpoczął w Genui, która w owych czasach była była wielkim ośrodkiem handlu morskiego i żeglugi. Żeglarze z Genui nie byli uważani za wzór do naśladowania zatapiali bowiem wrogie statki, siali spustoszenie na obcych ziemiach a handel niewolnikami uważali za równie dobry interes jak handel przyprawami, czy mahoniem. Mimo takiej opinii ufano im bowiem interesy z Genueńczykami przynosiły duże i pewne zyski.

Do Portugalii Kolumb przeniósł się prawdopodobnie w roku 1471 bądź 1474. Wraz z nim przybył do jego brat Bartolome. Bracia zaczęli trudnić się handlem mapami morskimi w Lizbonie. Krzysztof próbował zdobyć środki na realizację swojego projektu jakim było znalezienie nowego szlaku morskiego prowadzącego do Indii przez Atlantyk. W 1475 roku Krzysztof Kolumb poślubia miejscową damę Donię Felipę Perestrella. Małżeństwo to dla Kolumba prawdziwy dar losu gdyż wprowadza Go w najzacniejsze grono ludzi, którzy bezpośrednio brali udział w wyprawach zamorskich Henryka Żeglarza a także jego następców.

Głównym zamierzeniem owych wypraw było dotarcie jak najdalej dookoła brzegów Afryki i zagarnięcie jak największych połaci nowo odkrytych ziemi Czarnego Lądu. W roku 1456 żeglarze portugalscy odkrywają Wyspy Zielonego Przylądka, po czym wpłynęli do zatoki Gwinejskiej. Śmierć Henryka Żeglarza w roku 1460 nie zakończyła serii podbojów portugalskich. W tej atmosferze wielkiej ekspansji portugalskiej znalazł się Kolumb. Podczas swojego pobytu w Portugalii bracia Kolumbowie pracowali dla zacnej rodziny portugalskiej Centurionich zajmując się handlem i mapami morskimi co z pewnością bardzo przyczyniło się do rozszerzenia wiedzy Kolumba.

W roku 1484 Krzysztof Kolumb przenosi się do Hiszpanii gdzie bezskutecznie próbował zainteresować swoim projektem księcia Luisa de la Credę. Projekt wyprawy został odrzucony również przez dwór portugalski, a także angielski i francuski. Z pomocą przyjaciół i licznych entuzjastów swojego projektu Kolumb przedstawia go na dworze Hiszpanii niestety w owym czasie trwała krucjata hiszpańska przeciw Maurom co opóźniło rozpatrzenie wniosku przedłożonemu przez niego katolickim władcom Hiszpanii- Ferdynandowi i Izabelli. W roku 1492 projekt wyprawy zostaje zatwierdzony, a Kolumb otrzymuje tytuł Wicekróla Indii i Admirała Oceanu. Przygotowania do wyprawy przebiegły bez problemów i trzeciego sierpnia statki wypłynęły z Palos.

Pierwsza wyprawa trwała rok podczas której odkryto Kubę, Haiti, San Salvador gzdie odbyło się pierwsze lądowanie oraz Crooked, Rum Cay i Long Island. Najważniejszym jednak punktem pierwszej wyprawy Kolumba było zaobserwowanie przez niego nieznanego do tej pory zjawiska jakim jest deklinacja magnetyczna oraz odkrycie Morza Sargassowego.

W roku 1451 w Genui, w rodzinie Domenico Colombo i Susanny Fontanarossa urodził się syn Krzysztof (Cristoforo Colombo). Miał on podążać ścieżką ojca: zostać tkaczem wełny albo najwyżej kupcem.
Los tego chłopca potoczył się zupełnie inaczej. Został on człowiekiem, który w dramatyczny sposób zmienił bieg historii ludzkości doprowadzając do zderzenia dwóch wielkich cywilizacji. Zapoczątkował erę Wielkich Odkryć Geograficznych. Teraz jest uważany za jedną z najbardziej wpływowych postaci epoki Renesansu. Jego żywot jest przykładem, jak prawdopodobnie największy w historii błąd doprowadził do globalnego odkrycia. Czy był to zbieg okoliczności? Wszystko przemawia za tym że jednak to charakter Krzysztofa Kolumba leżał u podstaw jego sukcesu.
Jak każda genialna postać Kolumb jest figurą kontrowersyjną. Teraz z perspektywy czasu możemy wyobrazić go jako chłopca, który podczas wyprawy handlowej po raz pierwszy będąc na statku morskim postanowił na zawsze związać swój los z morzem. Ale w swoich marzeniach nie widział siebie w charakterze kupca podróżującego przetartymi szlakami morskimi z wełną czy winem (a nie były to całkiem bezpieczne podróże, jak póżniej sam przekonał się w roku 1476 będąc jednym z niewielu ocalałych z rozbitego przez flotę francusko-portugalską statku). Kolumb widział siebie jako kapitana odważnie przemierzającego nieznane odległe oceany. Jednak do ziszczenia marzeń czekała jeszcze długa droga. Studiował mapy, antyczne pisma, wypytywał u portugalskich rybaków z Porto-Santo legendy o wyrzucanych przez morze przedziwnych rzeźbach drewnianych i łódzi ze zwłókami rozbitków zupełnie niepodobnych do Europejczyków ani do mieszkańców Afryki.
Kolumb był człowiekiem, który chyba nigdy nie poddał się, a jeżeli i wątpił, to nigdy nie uległ głosowi podpowiadającemu zaniechać ryzykownych planów, opartych o kontrowersyjne i wręcz ocierające się o herezję przesłąnki o możliwości podróży dookoła świata. Od chwili gdy w roku 1485 wystąpił do króla Portugalii Jana II z propozycją podróży w poszukiwaniu lądu indyjskiego drogą zachodnią do chwili gdy w roku 1492 z błogosłowieniem hiszpańskiej królewskiej pary Ferdynanda Aragońskiego i Izabeli Kastylijskiej wyruszył w swoją pierwszą transatlantycką podróż minęło 7 lat. To właśnie marzenie o Indii poprowadziło chłopczyka z Genui najpierw do Portugalii, później do Hiszpanii. Niektóre źródła twierdzą że rozmowy o wyprawie na Zachód Kolumb prowadził również z królem francuskim.
Historia zanotowała imię majtka, który 12 października 1482 roku zobaczył wyspę Guanahani (nazwaną przez Hiszpanów San-Salvador): Rodrigo de Triana. Mieszkające na wyspie plemiona (z grupy Arawaków) w darze cudzoziemcom przynoszą liście tytoniu – kolejny punkt zwrotnikowy naszej cywilizacji. Minie kilkadziesiąt lat i dzięki kolonizacji oraz przymusowej chrystianizacji po tych plemionach nie zostanie i śladu.
W ciągu następnych lat życia Kolumb uparcie eksploruje nowo odkryte ziemie – w tym czasie często traci ludzi, bezwzgędnie uśmierza bunty wycieńczonej załogi. W czasie swoich wypraw odkrywa m. in. Haiti, Bahamy, Kubę, Jamaikę, ujście Orinoko.
Nie poddaje się nawet wtedy gdy w roku 1500 zgodnie z nakazem nowo mianowanego sędziego-pełnomocnika w nowych koloniach, wraca do ich królewskich mości w kajdanach pod zarzutem złego zarządzania i braku wymiernych (w złocie) sukcesów eksploracji odkrytych ziem. Przekonuje królewską parę na sfinansowanie jeszcze jednej wyprawy – ostatniej.
Najsmutniejszym faktem w życiorysie Kolumba jest taki, że mimo czterech podróży przez ocean, zasłużonego bogactwa, pozycji i sławy nigdy nie zobaczył upragnionej Indii.

Krzysztof Kolumb odbył łącznie cztery wyprawy do Ameryki, w poszukiwaniu zachodniej drogi morskiej do Indii. Według niektórych źródeł, poddawanych jednak w wątpliwość przez ogół historyków, było ich aż pięć. Oczywiście jednak najsłynniejsza jest jego pierwsza podróż – ta, w trakcie której natrafił na nieznane dotąd lądy. Jej dramatyzm – szczególnie fakt, że ląd odnaleziono zdecydowanie później, niż ktokolwiek się tego spodziewał i załoga traciła wiarę w to, że cel całej wyprawy w ogóle istnieje, stanowi o wyjątkowości tej historii na równi z podniosłością samego odkrycia, jednego z najważniejszych w historii odkryć geograficznych poczynionych przez europejską cywilizację. Równie ciekawa jest historia tego, jak doszło do samej wyprawy, gdyż przez wiele lat trudno było Kolumbowi zdobyć zaufanie koronowanych głów, a tylko one mogły zagwarantować fundusze na taką ekspedycję. Początkowo przez kilka lat zabiegał o względy na dworze portugalskim, gdzie mieszkał z rodziną, jednak nie udało mu się to. Z kolei gdy przeprowadził się do Hiszpanii, udało mu się wkraść w łaski królewskiej pary Izabeli Aragońskiej i Ferdynanda (szczególnie ta pierwsza darzyła go sympatią, choć głównie ze względu na to, że podzielała jego przekonania), natrafił na problem natury politycznej. Hiszpania wplątana była bowiem w wewnętrzny konflikt, a konkretnie w tak zwaną rekonkwistę, której celem było wypędzenie z terenów Półwyspu Iberyjskiego Maurów, którzy mieszkali w jego południowej części. Dopiero, kiedy rekonkwista dobiegła końca, Kolumb uzyskał zgodę na zorganizowanie wyprawy. Częściowo finansowana była ona zresztą z prywatnych funduszy, gdyż królewska para zagwarantowała jedynie dwa średniej wielkości okręty i Kolumb po uzyskaniu wsparcia u bogatego kupca wypożyczył większy okręt, który służył mu jako okręt flagowy. Nazwy tych statków są bardzo dobrze znane szkolnym dzieciom – są to bowiem Santa Maria, Pinta i Nina. Wracając do przebiegu wyprawy, pierwszy ląd, do którego dopłynął Krzysztof Kolumb, okazał się niewielką wysepką. Lokalni mieszkańcy wskazali położenie większych wysp, które Kolumb początkowo brał właśnie za zachodnie tereny Azji – były to między innymi takie wyspy jak Kuba, Haiti i później odkryta przez niego Jamajka. Do końca swoich dni zresztą nie pozbył się przekonania o sukcesie swojej ekspedycji w jej pierwotnym sensie i nie zdawał sobie sprawy z odkryciu nowego kontynentu, co tak naprawdę dla historii świata okazało się większym odkryciem. Podczas jednej z późniejszych wypraw poszukiwał drogi dalej na zachód, ku Indiom, jednak nie udało mu się znaleźć przesmyka na Morzu Karaibskim. Nie powiodło mu się z oczywistych względów – wówczas on po prostu nie istniał. Kanał Panamski został wybudowany dopiero wiele lat później i umożliwił swobodną żeglugę pomiędzy Oceanem Atlantyckim i Pacyfikiem, co w istotnym stopniu przyczyniło sie do rozwoju handlu oceanicznego na skalę światową. Dziś trudno wyobrazić sobie, jak wyglądałaby nasza rzeczywistość, gdyby nie odkrycie Kolumba.