Czas wielkich odkryć datuje się na XV i XVI wiek. Pośród wielu ówczesnych podróżników, kilku na zawsze zapisało się w historii świata. Jednym z nich był Włoch, Krzysztof Kolumb. Służąc na dworze hiszpańskim, pływał pod banderą tego kraju. Było to spowodowane odrzuceniem przez inne państwa jego próśb o dofinansowanie. Plany Kolumba zainteresowały jednak Franciszka Aragońskiego i Izabelę Kastylijską, ówczesnych władców Kastylii.
Od końca średniowiecza, Indie i Chiny były dla Europejczyków niezwykle intrygującym miejscem. Chodziły bowiem pogłoski, że znajdują się tam ogromne złoża cennych kruszców. Poza tym, od lat przywożono stamtąd przyprawy, do których ludność zdążyła przywyknąć. Podróże do Azji zostały jednak przerwane, gdy Turcy opanowali tereny znajdujące się w pobliżu jedynego szlaku morskiego. W dodatku, wszystkie sprowadzane towary stały się bardzo drogie. Za wszelką cenę, próbowano więc odnaleźć inną, zachodnią drogę do tego kontynentu. Krzysztof Kolumb miał zatem jeszcze jedną przesłankę ku temu, by podróżować. Od lat marzył o dalekich wyprawach, a odnalezienie krótkiej i możliwej do przebycia drogi do Indii, przyniosłoby mu dodatkową sławę.
Urodzony w Genui żeglarz już jako młodzieniec interesował się żeglugą. Geografia i astronomia nie były mu obce. Z ogromem książkowej wiedzy i z doświadczeniem w pływaniu po wodach Europy, miał wszelkie predyspozycje, by podjąć próbę odnalezienia drogi do Indii. W sierpniu 1942 roku Krzysztof Kolumb i 90 innych członków załogi, odbiło od lądu. Droga nie była łatwa. Już na samym początku okazało się, że Pinta wymaga naprawy, której dokonana na Wyspach Kanaryjskich. Po kilku tygodniach, na morzu zapanowała cisza. Wokół okrętów zbierały się natomiast liczne wodorosty, utrudniające jakiekolwiek manewry. Jak dziś wiadomo, były to zjawiska charakterystyczne dla Morza Sargassowego. Jako, że jednak nadal nie było widać lądu, załoga zaczęła się buntować. Tym bardziej, że na statkach kończyły się zapasy artykułów potrzebnych do przeżycia.
Wreszcie, po tygodniach żmudnego rejsu, 12 października 1492 roku, jeden z żeglarzy zauważył skrawek ziemi. Niedługo potem, Kolumb i jego marynarze ujrzeli nagich ludzi o nieznanym im kolorze skóry. Pomimo początkowych, dziwnych zachowań tubylców, okazali się oni łagodni. Efektywny okazał się również handel wymienny, który prowadzili z nimi podopieczni włoskiego odkrywcy. Indianie, jak nazwano ich w przekonaniu, że ląd jest Indiami, byli gotowi oddawać swoje dobrodziejstwa w zamian za kolorowe szkiełka i ubrania. Załoga Kolumba otrzymała w zamian nieznane dotąd rośliny. Powszechne dziś tytoń, ziemniaki, czy kukurydza były przez pewien czas towarem eksportowym Ameryki.
Kolumb odbył jeszcze trzy następne podróże do swojej krainy. Kolonizacja nowej ziemi szybko przybrała postać barbarzyństwa. Rdzennych mieszkańców zabijano, odbierając ich tereny. Chociaż początkowo niewiele osób wierzyło w sukces żeglarza, Europa uzależniła się od Ameryki. Sam Krzysztof Kolumb zmarł w 1506 roku. Zapisał się w kartach historii jako odkrywca Haiti, Kuby, Wysp Dziewiczych, Małych Antyli i wielu innych lądów, znajdujących się na morzach nowego kontynentu.

Określenie „nowy świat” kojarzy nam się nierozłącznie z kontynentem Amerykańskim odkrytym w XV wieku. Odkrycia tego dokonał Krzysztof Kolumb. Właściwie przez przypadek. Można zadać również pytanie dlaczego stało się to właśnie w tym czasie. Można, wzorując się na dawnych poglądach wyjaśnić, że do ekspansji Europejczyków za morza pchnęła ich chęć wytyczenia nowej drogi do Indii. Tradycyjny szlak karawan kupieckich ciągnących z Europy do Indii został zablokowany przez Turków Osmańskich, którzy ulokowali się nad Cieśniną Bosfor zdobywając zachodnią część Azji Mniejszej. Niektórzy historycy wskazują na inny fakt: szlachta europejska poczuła pustkę po zakończeniu wypraw krzyżowych. Nadal żywe były idee walki z niewiernymi i poszerzanie terytorium ogarniętego przez religię chrześcijańską. Zważywszy na późniejsze zdarzenia należy wysnuć tezę, że Krzysztof Kolumb bardziej pałał chęcią odkrycia nowej drogi do Indii. Krzysztof Kolumb(1451 – 1506) urodził się we włoskiej Genui. Ponieważ na Półwyspie Iberyjskim, ze względu na jego położenie w bezpośrednim sąsiedztwie Oceanu Atlantyckiego, koncentrowała się większość dążeń do podróży dalekomorskich – Krzysztof Kolumb, niezmiernie tym zainteresowany – udał się tam. Zaciągnął się na służbę u władców Hiszpanii, Ferdynanda Aragońskiego i Izabeli Kastylijskiej. Przedstawił im swoje wyobrażenie o budowie świata. Kolumb uważał, że skoro Ziemia jest kulą to można, wyruszywszy z jednego jej miejsca, dotrzeć na to samo miejsce, mijając po drodze różne lądy. Konkretnie miał na myśli , że idąc w kierunku zachodnim dotrze się do Indii z ich wschodniej strony. Władcy Hiszpanii zainwestowali w wyprawę Krzysztofa Kolumba, który pod ich proporcem miał odkryć nową trasę. W 1492 roku Kolumb na czele trzech okrętów wyruszył z hiszpańskiego Kadyksu na zachód. Była to pierwsza jego wyprawa przez Ocean Atlantycki. Dotarł wówczas do wyspy Guanahani położonej w archipelagu Wysp Bahama, którą przemianował na San Salwador. W 1493 roku powrócił pomyślnie z pierwszej wyprawy. To co zobaczył jeszcze bardziej pobudziło wyobraźnię jego i jego mocodawców. Jeszcze w 1493 roku wyruszył na drugą swoją wyprawę. Dotarł wtedy ponownie do Haiti i Kuby i spenetrował je. Z drugiej podróży powrócił w 1496 roku. W dwa lata później w 1498 roku wyruszył w trzecia swoją podróż. Wtedy też dotarł do Haiti, przepływając wzdłuż północnych brzegów Ameryki Południowej. Trzecia podróż również zajęła mu dwa lata. W 1502 roku wybrał się w czwartą i zarazem ostatnią swoją dalekomorską podróż. Przepływając wzdłuż Haiti i Kuby dotarł do ziem Ameryki Środkowej zamieszkałych przez Majów. W 1504 roku powrócił do Europy. W czasie swoich podróży wszystkie odwiedzane ziemie brał w posiadanie króla hiszpańskiego. Krzysztof Kolumb już w czasie pierwszej podróży nabrał przekonania, że dopłynął do Indii. Ludzi zamieszkujących zdobywane ziemie nazwał Indianami. Do końca życia trwał w przekonaniu, że nowy ląd, który odkrył to Indie. Błąd ten zweryfikowali żeglarze, którzy dotarli do Ameryki już po Krzysztofie Kolumbie. A Amerigo Vespucci opisał nowy ląd i od jego nazwiska Ameryka wzięła swoją nazwę.

W epoce starożytnej powstały państwa, w których ceniono wiedzę zgłębianą przez mędrców. Była to wiedza niepełna, z różnych dziedzin. Po upadku starożytności nastąpiło średniowiecze, które zapomniało o odkryciach starożytnych. Wiedza naukowa zdominowana była przez religię chrześcijańską . Średniowieczni władcy i rycerze bardziej zajęci byli budowaniem państw niż rozwijaniem wiedzy naukowej. Ich energię pochłaniały krucjaty i walka z niewiernymi. Dopiero wiek XV przyniósł niespotykany dotąd progres wiedzy. Pęd do jej zdobywania stał się dominujący. Towarzyszył mu również pęd do zdobywania pieniędzy. Ponieważ Europa nie stwarzała takich możliwości skierowano się poza nią. W takich czasach przyszło żyć Krzysztofowi Kolumbowi – człowiekowi, który był ciekawy świata. To przede wszystkim ciekawość skłoniła Krzysztofa Kolumba, żeby opuścić rodzinną Genuę, gdzie przyszedł na świat i szukać szczęścia tam, gdzie zainteresowanie dalekimi podróżami było największe. Udał się Kolumb do Hiszpanii położonej na Półwyspie Iberyjskim, w bezpośrednim sąsiedztwie Oceanu Atlantyckiego i zaciągnął się na służbę do króla hiszpańskiego. W 1492 roku wyruszył w pierwszą podróż, która zaowocowała odkryciem Ameryki. W czasie tej pierwszej podróży Krzysztof Kolumb, w imieniu króla Hiszpanii wziął w posiadanie liczne wyspy archipelagu Bahama. Tak rozpoczęło się zdobywanie kolonii przez Europejczyków. W ślad za Krzysztofem Kolumbem wyruszyli konkwistadorzy – przede wszystkim hiszpańska i portugalska szlachta, której celem było zdobywanie bogactw i sławy, ale także walka z niewiernymi. Krzysztof Kolumb udał się na wyprawę dalekomorską wiedziony ciekawością, a konkwistadorzy – chęcią zysku. Byli przy tym bezwzględni i okrutni. Kiedy konkwistadorzy zorientowali się, że w głębi lądu leżą kraje bogate w złoto, natychmiast wyruszyli na ich poszukiwanie. To co zobaczyli przerosło ich wyobrażenia. Zdobyli w krótkim czasie niezmierne ilości złota. Niejako „przy okazji” zdobywania złota zniszczyli państwo i zarazem cywilizację Azteków, którzy zajmowali tereny należące do dzisiejszego Meksyku. Wkrótce ten sam los spotkał Majów, zamieszkujących Półwysep Jukatan. Następnie celem konkwistadorów stało się państwo Inków, które podzieliło los Azteków i Majów. W 1550 roku pod władzą Europejczyków znalazła się cała Ameryka Południowa. Krzysztof Kolumb wyprawiał się do Ameryki jeszcze trzykrotnie. Swoje podróże zakończył w 1504 roku i nie był świadom tego, że przecierając drogę przez ocean umożliwi Europejczykom zajęcie nowych ziem i zniszczenie egzotycznych cywilizacji. Z konkwistadorami do Ameryki udawali się żołnierze, rzemieślnicy, duchowni i urzędnicy. Zakładali tam miasta, osiedlali się na ziemiach zajmowanych dotąd przez tubylców, których traktowali jak niewolników. Indianie dziesiątkowani przez nieznane im wcześniej choroby, a także zmuszani do ciężkiej, niewolniczej pracy zaczęli gwałtownie umierać co znacznie zmniejszyło ich populację. Brakowało rąk do pracy. Chcąc zaradzić temu zaczęto sprowadzać ludność murzyńską z Afryki – tak rozpoczął się niespotykany na podobną skalę handel niewolnikami. Takich skutków swoich odkryć Krzysztof Kolumb na pewno nie przewidział.