Najbardziej typowym spojrzeniem jest oczywiście twierdzenie, iż Krzysztof Kolumb przyniósł nam nowy świat, przyniósł nam w bardzo szeroko rozumianym sensie Amerykę. Jest to spojrzenie jednak bardzo zawężone, ponieważ Krzysztof Kolumb stał się, zwłaszcza w obecnych czasach czymś w rodzaju symbolu i swoistej ikony, która utożsamia pewne cechy cenione ogólnospołecznie.

Jak już wskazano powyżej Krzysztof Kolumb ceniony jest i kojarzony głównie z faktem odkrycia Ameryki. Fakt faktem dużo mniej osób wie, które rejony dokładnie Kolumb odkrył, ale jest to w tym momencie drugorzędne zagadnienia. Tak samo sytuacja miewa się w zakresie wiedzy docierania kolejnych ekspedycji Krzysztofa do konkretnych miejsc. Wiele osób wykazuje zdziwienie na twierdzenie, iż pierwsza ekspedycja nie dotarła do części kontynentalnej Ameryki. Oczywiście z dokonaniami geograficznymi pod względem dotarcia do nowego na tamte czasy kontynentu należy wspomnieć, iż Kolumb uważany jest za ostateczne obalenie poglądu na naszą planetę jako płaską oraz obalenie mitów związanych z istnieniem czegoś poza krawędziami Ziemi.

Te ściśle geograficzne i po części astronomiczne, oraz czasami wspominane aspekty żeglugi, to tylko jedne z główniejszych zagadnień, które Krzysztof Kolumb wniósł w nasze życie. Bardzo rzadko wspominane są aspekty związane z kulturą oraz ogólnymi zagadnieniami życia.

Typowym przykładem może być język codzienny i zapisane w nim idiomy czy powiedzenia. Przykładowo „nie bądź już taki Kolumb” to stwierdzenie na zaprzestanie udawania pozostawanie odkrywcą. Co więcej odnosi się to zarówno do odkryć naukowych, ale i w codziennym życiu. Taki stan nie jest przypadkowy i ma znaczenie w związku z silnym oddziaływaniem postaci Krzysztofa Kolumba.

Także w kontekście kultury i sztuki Krzysztof Kolumb jest jak najbardziej obecny. Przykładem mogą być przedstawienia teatralne, które oddają bardziej lub mniej prawdziwość historii, ale nie to jest najważniejsze. Krzysztof Kolumb istnieje jako postać wielu spektakli czy skeczy, także skeczach kabaretowych. Dodatkowo postać Krzysztofa Kolumba pojawia się na małym i dużym ekranie. Ten przypadek to także bardziej wnikliwe historie, przykładowo w filmach dokumentalnych na kanałach tematycznych lub bardziej fabularyzowane. Fakt pozostaje faktem i Krzysztof Kolumb jest postacią, która bardzo często goście w kulturze i rozrywce.

Podsumowując te fakty jak najbardziej można powiedzieć, iż standardowe przyporządkowywanie Kolumba jedynie w kontekście dokonań geograficznych i odkrywczych to tylko mała część tego, co osobistość ta wprowadziła do społeczeństwa międzynarodowego. Można powiedzieć, że wkład ten jest bardzo uniwersalny i łamiący wiele barier, choćby bariery językowe oraz granice państw. Dodatkowo Krzysztof Kolumb może zostać z całą odpowiedzialnością do kanonu klasycznych postać bohaterów i osób o wielkim wkładzie w życie i kształt świata. Nota bene Kolumb zmienił pogląd na kształt świata w odniesieniu dosłownym nie tylko przenośnym, co łączy go w pewnym sensie z naszym wielkim astronomem Mikołajem Kopernikiem.

Czas wielkich odkryć datuje się na XV i XVI wiek. Pośród wielu ówczesnych podróżników, kilku na zawsze zapisało się w historii świata. Jednym z nich był Włoch, Krzysztof Kolumb. Służąc na dworze hiszpańskim, pływał pod banderą tego kraju. Było to spowodowane odrzuceniem przez inne państwa jego próśb o dofinansowanie. Plany Kolumba zainteresowały jednak Franciszka Aragońskiego i Izabelę Kastylijską, ówczesnych władców Kastylii.
Od końca średniowiecza, Indie i Chiny były dla Europejczyków niezwykle intrygującym miejscem. Chodziły bowiem pogłoski, że znajdują się tam ogromne złoża cennych kruszców. Poza tym, od lat przywożono stamtąd przyprawy, do których ludność zdążyła przywyknąć. Podróże do Azji zostały jednak przerwane, gdy Turcy opanowali tereny znajdujące się w pobliżu jedynego szlaku morskiego. W dodatku, wszystkie sprowadzane towary stały się bardzo drogie. Za wszelką cenę, próbowano więc odnaleźć inną, zachodnią drogę do tego kontynentu. Krzysztof Kolumb miał zatem jeszcze jedną przesłankę ku temu, by podróżować. Od lat marzył o dalekich wyprawach, a odnalezienie krótkiej i możliwej do przebycia drogi do Indii, przyniosłoby mu dodatkową sławę.
Urodzony w Genui żeglarz już jako młodzieniec interesował się żeglugą. Geografia i astronomia nie były mu obce. Z ogromem książkowej wiedzy i z doświadczeniem w pływaniu po wodach Europy, miał wszelkie predyspozycje, by podjąć próbę odnalezienia drogi do Indii. W sierpniu 1942 roku Krzysztof Kolumb i 90 innych członków załogi, odbiło od lądu. Droga nie była łatwa. Już na samym początku okazało się, że Pinta wymaga naprawy, której dokonana na Wyspach Kanaryjskich. Po kilku tygodniach, na morzu zapanowała cisza. Wokół okrętów zbierały się natomiast liczne wodorosty, utrudniające jakiekolwiek manewry. Jak dziś wiadomo, były to zjawiska charakterystyczne dla Morza Sargassowego. Jako, że jednak nadal nie było widać lądu, załoga zaczęła się buntować. Tym bardziej, że na statkach kończyły się zapasy artykułów potrzebnych do przeżycia.
Wreszcie, po tygodniach żmudnego rejsu, 12 października 1492 roku, jeden z żeglarzy zauważył skrawek ziemi. Niedługo potem, Kolumb i jego marynarze ujrzeli nagich ludzi o nieznanym im kolorze skóry. Pomimo początkowych, dziwnych zachowań tubylców, okazali się oni łagodni. Efektywny okazał się również handel wymienny, który prowadzili z nimi podopieczni włoskiego odkrywcy. Indianie, jak nazwano ich w przekonaniu, że ląd jest Indiami, byli gotowi oddawać swoje dobrodziejstwa w zamian za kolorowe szkiełka i ubrania. Załoga Kolumba otrzymała w zamian nieznane dotąd rośliny. Powszechne dziś tytoń, ziemniaki, czy kukurydza były przez pewien czas towarem eksportowym Ameryki.
Kolumb odbył jeszcze trzy następne podróże do swojej krainy. Kolonizacja nowej ziemi szybko przybrała postać barbarzyństwa. Rdzennych mieszkańców zabijano, odbierając ich tereny. Chociaż początkowo niewiele osób wierzyło w sukces żeglarza, Europa uzależniła się od Ameryki. Sam Krzysztof Kolumb zmarł w 1506 roku. Zapisał się w kartach historii jako odkrywca Haiti, Kuby, Wysp Dziewiczych, Małych Antyli i wielu innych lądów, znajdujących się na morzach nowego kontynentu.

Kiedy analizujemy problemy współczesnego świata, a znamy choć pobieżnie historię, dochodzimy do wniosku, że nasi przodkowie mieli łatwiejsze życie, ponieważ świat w ich czasach krył jeszcze wiele tajemnic. Można było kryzys polityczny, społeczny czy gospodarczy rozwiązać udając się w nieznane. Było wiele niezbadanych miejsc, w kierunku których można było skierować ekspansję. Z punktu widzenia ludzi żyjących w tamtych czasach było to desperackie posunięcie, ale wielu odważnym się udawało. Jednym z takich desperatów był niewątpliwie Krzysztof Kolumb. Jakże inaczej nazwać człowieka, który wyrusza w nieznany świat? Zwłaszcza, że był on przedstawiany przez ówczesnych znawców dość dziwacznie. W średniowieczu bowiem krążyły opowieści o nieznanych krainach zamieszkałych przez stwory o jednym oku i jednej nodze. Stwory bezgłowe z oczami i ustami na piersiach. „Ludzi” z psimi ogonami. Nikt rozsądny nie wyruszyłby na spotkanie z nimi. Czyżby Krzysztof Kolumb był nierozsądnym człowiekiem?
Krzysztof Kolumb był raczej oczytanym człowiekiem, który swoje wyobrażenie świata opierał na rzetelnej wiedzy zaczerpniętej z dzieł starożytnych geografów. A starożytni już byli niemal pewni, że Ziemia ma kształt kuli. Częściowo poznali już kontynent azjatycki i afrykański. Nie odważyli się wypłynąć na pełny ocean, bo nie posiadali odpowiedniego sprzętu do nawigacji i wystarczająco mocnych okrętów. W czasach Krzysztofa Kolumba znane były już astrolabium – przyrząd do wyznaczania położenia gwiazd nad horyzontem i kwadrant – przyrząd do wyznaczania położenia Słońca lub Księżyca nad horyzontem. Skonstruowano także busolę – kompas magnetyczny, który umożliwiał ustalenie położenia na pełnym morzu bez względu na porę dnia lub pogodę. W XV wieku zbudowano także karawelę – żaglowiec z wysokimi nadbudówkami na dziobie i rufie; wyposażony w dwa żagle prostokątne i jeden ukośny; dość szybki, stabilny i w miarę bezpieczny. Nadawał się do dłuższych wypraw morskich. Mogąc korzystać z takich wynalazków Krzysztof Kolumb zapragnął wyruszyć na podbój świata.

Kolumb oprócz tego, że był ciekawy świata, posiadał też ugruntowaną wiedzę na jego temat. Bardzo też pragnął wytyczyć nowa drogę do Indii. Był przekonany, że jeżeli skieruje się na zachód to dotrze do Indii drogą morską. W 1492 roku Krzysztof Kolumb na czele trzech okrętów wyruszył z hiszpańskiego Kadyksu i pokonując Ocean Atlantycki dotarł do Wysp Bahama, Haiti i Kuby. Przekonany, że to Indie, nazwał napotkanych tubylców Indianami. Lojalny wobec swojego mocodawcy – króla Hiszpanii, wziął w posiadanie hiszpańskie napotkane ziemie.

Krzysztof Kolumb zachował się jak typowy naukowiec – nie myślał o korzyściach materialnych jakie można było uzyskać z takiego odkrycia – kierował się przede wszystkim chęcią zdobycia wiedzy. Jednak jego wcześniejsza wiedza była tak silnie zakorzeniona w umyśle, że Kolumb był niezbicie przekonany o tym, że dotarł do Indii. Nie zmienił swojego zdania do końca życia. Nie wiedział, że potomni będą mówić o nim: Krzysztof Kolumb – odkrywca Ameryki.

Krzysztof Kolumb , urodził się w roku 1451, w miejscowości Genui ,zmarł w roku 1506r miał, wtedy 55lat. Był on portugalskim żeglarzem i odbywał służbę w Hiszpanii, rządzonej przez Izabelę oraz Ferdynanda Kastylijskich. Do dziś , znamy go z odbytych przez siebie podróży geograficznych. Najbardziej znamy Krzysztofa Kolumba z dotarcia do wybrzeży kontynentu amerykańskiego. Kolumb urodził się w Genui. Krzysztof Kolumb od roku 1476 znajdował się w Portugalii, gdzie zwiększył swoje zainteresowania kosmologiczne, oraz brał udział w kupieckich rejsach morskich. Krzysztof Kolumb był przekonany, że ziemie Półwyspu Iberyjskiego znajdują się niedaleko w sąsiedztwie wschodnich wybrzeży azjatyckich. Jednak, ciekawszy był jego pogląd, o prawdopodobieństwie odnalezienia drogi morskiej do Indii. Pomysłem poszukiwania nowej drogi morskiej do Indii, zainteresował królową hiszpańską Izabelę Kastylijską, która w roku 1485, zgodziła się ją finansować razem ze swoim małżonkiem Ferdynandem. Krzysztof Kolumb miał, stanąć na czele organizowanej wyprawy zachodniej. Pierwsza wyprawa Krzysztofa Kolumba miała na celu odnalezienia nieznanej Ameryce, była w latach 1492-1493. Posiadał w czasie tej wyprawy trzy statki, o nazwie Santa Marii, Pincie oraz Ninie, miał wtedy 90-osobową załogę. W dniu 12 października 1492 roku, Kolumb wraz ze swymi żeglarzami, dotarł do wyspy Guanahani, znajdującej się w archipelagu wysp Bahamy. Wyspę tę podróżnicy z Europy nazwali San Salvador. Podczas tej samej wyprawy, Kolumb dotarł do wysp Kuby oraz Haiti. Tę ostatnią nazwał zresztą Hispaniolą.. Następna wyprawa Kolumba była w latach 1493-1496. Tym razem, na 17 statkach ku nowemu lądowi, płynęło 1500 żeglarzy. W trakcie trzech lat Kolumb dotarł do Dominikany, Gwadelupy, Wysp Dziewiczych, Puerto Rico oraz do Jamajki. Lecz wyprawa była pierwszą z kilku podróży, organizowanych przez hiszpańskich konkwistadorów. Trzecia wyprawa Kolumba trwała w latach 1498-1500, podczas której odkryto Trynidadu oraz dotarto w pobliże delty rzeki Orinoko-Ameryka Południowa. Na 6 statkach z Kolumbem wędrowało 300 osób. W latach 1502-1504, Krzysztof Kolumb odbył ostatnią podróż ku amerykańskim wybrzeżom. W podróż wyruszył czterema statkami, oraz ze 150 ludźmi, opłynął Amerykę Środkową. Przed pierwszą wyprawą, monarchowie hiszpańscy nadali Kolumbowi tytuł Wielkiego Admirała, i prawo do administrowania, w charakterze wicekróla, odkrytych ziem. Na skutek intryg w najbliższych latach Kolumb sukcesywnie tracił przyznane mu godności oraz przywilejów. Dwa lata po zakończeniu ostatniej z wypraw umarł w samotności. Krzysztof Kolumb zmarł w przekonaniu, że ziemie które odkrył, i na które dotarł, to wschodnie wybrzeża kontynentu azjatyckiego.