W roku 1451 w Genui, w rodzinie Domenico Colombo i Susanny Fontanarossa urodził się syn Krzysztof (Cristoforo Colombo). Miał on podążać ścieżką ojca: zostać tkaczem wełny albo najwyżej kupcem.
Los tego chłopca potoczył się zupełnie inaczej. Został on człowiekiem, który w dramatyczny sposób zmienił bieg historii ludzkości doprowadzając do zderzenia dwóch wielkich cywilizacji. Zapoczątkował erę Wielkich Odkryć Geograficznych. Teraz jest uważany za jedną z najbardziej wpływowych postaci epoki Renesansu. Jego żywot jest przykładem, jak prawdopodobnie największy w historii błąd doprowadził do globalnego odkrycia. Czy był to zbieg okoliczności? Wszystko przemawia za tym że jednak to charakter Krzysztofa Kolumba leżał u podstaw jego sukcesu.
Jak każda genialna postać Kolumb jest figurą kontrowersyjną. Teraz z perspektywy czasu możemy wyobrazić go jako chłopca, który podczas wyprawy handlowej po raz pierwszy będąc na statku morskim postanowił na zawsze związać swój los z morzem. Ale w swoich marzeniach nie widział siebie w charakterze kupca podróżującego przetartymi szlakami morskimi z wełną czy winem (a nie były to całkiem bezpieczne podróże, jak póżniej sam przekonał się w roku 1476 będąc jednym z niewielu ocalałych z rozbitego przez flotę francusko-portugalską statku). Kolumb widział siebie jako kapitana odważnie przemierzającego nieznane odległe oceany. Jednak do ziszczenia marzeń czekała jeszcze długa droga. Studiował mapy, antyczne pisma, wypytywał u portugalskich rybaków z Porto-Santo legendy o wyrzucanych przez morze przedziwnych rzeźbach drewnianych i łódzi ze zwłókami rozbitków zupełnie niepodobnych do Europejczyków ani do mieszkańców Afryki.
Kolumb był człowiekiem, który chyba nigdy nie poddał się, a jeżeli i wątpił, to nigdy nie uległ głosowi podpowiadającemu zaniechać ryzykownych planów, opartych o kontrowersyjne i wręcz ocierające się o herezję przesłąnki o możliwości podróży dookoła świata. Od chwili gdy w roku 1485 wystąpił do króla Portugalii Jana II z propozycją podróży w poszukiwaniu lądu indyjskiego drogą zachodnią do chwili gdy w roku 1492 z błogosłowieniem hiszpańskiej królewskiej pary Ferdynanda Aragońskiego i Izabeli Kastylijskiej wyruszył w swoją pierwszą transatlantycką podróż minęło 7 lat. To właśnie marzenie o Indii poprowadziło chłopczyka z Genui najpierw do Portugalii, później do Hiszpanii. Niektóre źródła twierdzą że rozmowy o wyprawie na Zachód Kolumb prowadził również z królem francuskim.
Historia zanotowała imię majtka, który 12 października 1482 roku zobaczył wyspę Guanahani (nazwaną przez Hiszpanów San-Salvador): Rodrigo de Triana. Mieszkające na wyspie plemiona (z grupy Arawaków) w darze cudzoziemcom przynoszą liście tytoniu – kolejny punkt zwrotnikowy naszej cywilizacji. Minie kilkadziesiąt lat i dzięki kolonizacji oraz przymusowej chrystianizacji po tych plemionach nie zostanie i śladu.
W ciągu następnych lat życia Kolumb uparcie eksploruje nowo odkryte ziemie – w tym czasie często traci ludzi, bezwzgędnie uśmierza bunty wycieńczonej załogi. W czasie swoich wypraw odkrywa m. in. Haiti, Bahamy, Kubę, Jamaikę, ujście Orinoko.
Nie poddaje się nawet wtedy gdy w roku 1500 zgodnie z nakazem nowo mianowanego sędziego-pełnomocnika w nowych koloniach, wraca do ich królewskich mości w kajdanach pod zarzutem złego zarządzania i braku wymiernych (w złocie) sukcesów eksploracji odkrytych ziem. Przekonuje królewską parę na sfinansowanie jeszcze jednej wyprawy – ostatniej.
Najsmutniejszym faktem w życiorysie Kolumba jest taki, że mimo czterech podróży przez ocean, zasłużonego bogactwa, pozycji i sławy nigdy nie zobaczył upragnionej Indii.

Chociaż Krzysztof Kolumb nie doczekał oficjalnego pojawienia się teorii Mikołaja Kopernika i nie dowiedział się o naukowym potwierdzeniu swojego przypuszczenia, uważał, że Ziemia jest okrągła. Jego przekonania kształtowane były przez dzieła naukowców takich, jak Toscanelli czy d’Ailly. W trakcie samokształcenia, korzystał również z wiedzy starożytnej. W ten sposób, przygotowywał się do wyprawy w celu odnalezienia nowej, krótszej drogi do Indii.
Życiorys Kolumba jest dość trudny do sprecyzowania. Większość danych jest podawana jedynie w przybliżeniu, ponieważ brakuje ich wiarygodnego potwierdzenia. Prawdopodobnie, pochodził on z ubogiej, tkackiej rodziny. Jako młodzieniec trudnił się handlem. Wtedy też, po raz pierwszy miał styczność z żeglugą. Musiał bowiem odbywać podróże w celu wymiany dóbr. Po wypadku w trakcie jednej z wypraw, wylądował w Portugalii. W tym państwie poznał swoją przyszłą żonę, a także doczekał się syna. Po śmierci małżonki, spotkał inną kobietę, która także obdarzyła go potomkiem. Tam też, po raz pierwszy, odważył się oficjalnie przedstawić swoje plany. Król Jan II nie zgodził się jednak na sfinansowanie rejsu. Zawiedziony Kolumb, wyjechał do Hiszpanii. Izabela Kastylijska i Franciszek Aragoński przystali na pomysł żeglarza. Ze względów politycznych, data rozpoczęcia podróży, przesunęła się o kilka lat i ostatecznie, została wyznaczona na sierpień 1492 roku.
Wypływając w pierwszy rejs ku nieznanym szlakom, Krzysztof Kolumb zabrał ze sobą trzy karawele, mieszczące razem około stu członków załogi. Choć rejs nie należał to spokojnych, marynarzom udało się przezwyciężyć awarię jednego statku, dni ciszy, pozbawione jakichkolwiek podmuchów wiatru, a także nadmiar wodorostów w niektórych partiach morza. Wreszcie, 12 października, ujrzano ląd. Wszyscy tkwili w przekonaniu, że są to Indie. Dlatego też, spotkanych tubylców, charakteryzujących się dziwną, brązowo-czerwoną barwą skóry, nazwano Indianami. Znaleziono również wiele obcych roślin oraz pewne złoża złota i perły. Dodając do tego odkrycie kilku nowych wysp, wyprawę podsumowano jako nader zadowalającą.
Sukces pierwszego rejsu skutkował podjęciem trzech kolejnych. Żaden jednak, nie okazał się tak satysfakcjonujący, jak ten z 1492 roku. Po drugiej wyprawie, wiele osób wróciło niezadowolonych. Głodni zysków, zawiedli się brakiem tak dużych korzyści materialnych, jakich się spodziewali. Trzecia podróż zakończyła się kolejnym już donosem na Kolumba. Uważano, że mami Europejczyków nieistniejącymi bogactwami, nadwerężając hiszpańskie finanse swoimi żeglugami. Jednocześnie, na nowych ziemiach zaostrzały się konflikty pomiędzy rdzenną ludnością a kolonistami.
Podupadając na zdrowiu, Krzysztof Kolumb zdecydował się na ostatnią, czwartą podróż do Ameryki. Zdeterminowany, pragnął odnaleźć wreszcie dostęp do Oceanu Spokojnego i przepłynąć nim do Azji. Chociaż odkrył po drodze kilka nowych miejsc, nigdy nie przedostał się na wody Pacyfiku. Coraz poważniej chorujący, tracący społeczne poszanowanie, powrócił do Hiszpanii, gdzie w 1506 roku zmarł. Do Ameryki wrócił jeszcze raz. Jego ciało spoczęło na odkrytej przez niego Dominikanie.

Niewielu jest ludzi w historii świata takich jak Krzysztof Kolumb. Człowiek ten nierozłącznie kojarzy się ze zdarzeniami, które zmieniły całkowicie oblicze świata. Krzysztof Kolumb bowiem odkrył Amerykę. Przed tym odkryciem Europejczycy nie wiedzieli o istnieniu tego kontynentu. Stwierdzenie banalne, ale jakże bogate w różnorakie treści. Jaki był Krzysztof Kolumb? Co zadecydowało o tym, że dokonał tak znaczącego odkrycia? Czy wreszcie był świadom zmian jakie to odkrycie pociągnęło za sobą? Poświęćmy trochę czasu na refleksje o tym człowieku. Krzysztof Kolumb(wł. Cristoforo Kolombo; hiszp.. Cristobal Colon) pochodził z Genui, był Włochem. Urodził się w 1451 roku. Dwa lata po jego przyjściu na świat Turcy Osmańscy zdobyli Konstantynopol, kładąc kres istnieniu Cesarstwa Bizantyńskiego i zamykając drogę lądową do Indii, która była najbardziej uczęszczanym traktem, łączącym Europę z Azją. Rok po jego przyjściu na świat urodził się Leonardo da Vinci, będący symbolem „człowieka renesansu”. W tym samym czasie żyło jeszcze wielu wybitnych ludzi, którzy kreowali nową epokę. Krzysztof Kolumb musiał być niezwykłą osobowością, skoro tak wpasował się w epokę, a żyjąc w tak niezwykłych czasach tak się dla nich zasłużył. Można zaryzykować stwierdzenie, że Krzysztof Kolumb miał duszę naukowca. Do odkrywania pchała go nieposkromiona ciekawość. Wyruszył w świat i zaciągnął się na służbę u władców hiszpańskich Ferdynanda Aragońskiego i Izabeli Kastylijskiej. Hiszpania konkurowała wówczas z Portugalią o wpływy na morzach, dlatego jej władcy łaskawym okiem patrzyli na śmiałków, którzy mieli określone wyobrażenia o wyglądzie świata. A Krzysztof Kolumb je miał; chciał odkryć nową drogę do Indii – droga lądowa była zajęta przez Turków. Konkurencyjni Portugalczycy też mieli taki cel. Próby poznania dróg morskich rozpoczęli od penetracji zachodniego wybrzeża Afryki. W 1487 roku dotarli do Przylądka Dobrej Nadziei. Krzysztof Kolumb wiedział z dzieł starożytnych geografów, że Ziemia ma kulisty kształt. Idąc tym tropem, wymyślił, że jeżeli człowiek wyruszy z Półwyspu Iberyjskiego i będzie poruszał się w kierunku zachodnim, to dotrze do Indii. Swoją teorię przedstawił władcom hiszpańskim i przekonał ich , żeby zainwestowali w wyprawę, która zweryfikuje jego tezę. W 1492 roku hiszpańska flotylla pod dowództwem Krzysztofa Kolumba wyruszyła z Kadyksu. W jej skład wchodził najnowocześniejszy wówczas statek z prostokątnymi żaglami i nadbudówkami na dziobie i rufie „Santa Maria”, któremu towarzyszyły dwie nieco mniejsze karawele – „Niňa” i „Piňta”. Po dwumiesięcznym żeglowaniu Hiszpanie dotarli do wyspy, którą tubylcy nazywali Guanahani. Kolumb objął ja w posiadanie w imieniu króla Hiszpanii, a ponieważ był gorliwym chrześcijaninem, nazwał ją z europejska San Salwador. Był przekonany, że osiągnął swój cel – odkrył drogę do Indii. Ludzi tam mieszkających nazwał Indianami. W tym przekonaniu odbył jeszcze trzy wyprawy za Ocean Atlantycki, o którym się wyrażał „Morze Indyjskie”. Droga morska na zachód stanęła otworem.

Krzysztof Kolumb już od bardzo dawna kojarzy się dość jednoznacznie. Przełom wieków XV i XVI to ogromny skok na płaszczyźnie odkryć geograficznych. Największym wydarzeniem było odkrycie przez Europejczyków Ameryki, chociaż w momencie rozgrywania się tychże wydarzeń nikt nie zdawał sobie jeszcze sprawy jak wielkie i doniosłe są to chwile. Oczywiście Krzysztof Kolumb nie był jedynym odkrywcą tego okresu, jednak waga jego odkryć jak i rozpiętość w czasie jego dokonań zapewniły mu swego rodzaju prymat jednego z najważniejszych osób w tym kontekście jak i najprawdopodobniej największego z przełomu XV i XVI wieku.

Wszystko rozpoczyna się od przemyśleń Kolumba, który znając bardzo dobrze ówczesne warunki żeglugi i związanej z tym problemy, jak i wagę konkretnych lokalizacji geograficznych. Przemyślenia związane były z opracowaniem sposobu na skrócenie drogi do państw wschodniej i południowo wschodniej Azji, z głównym akcentem Indii. Samo założenie dokonane przez Krzysztofa Kolumba dotyczące uwarunkowania ukształtowania powierzchni Ziemi było mocno przełomowe, jednak jak najbardziej słuszne. Mowa o modelu kuli ziemskiej jako kuli.

Wychodząc ze wspomnianego powyżej założenia Kolumb opracował trasę żeglugi, która oparta była na kierunku zachodnim, a nie jak do tej pory się to odbywało wschodnim. Jednak drugie założenie, a mianowicie iż płynąć na zachód dotrze się do Indii krótszą drogą. Dodatkowo założenie to okazało się w połowie prawdą, ponieważ oczywiście możliwe jest dotarcie do Indii właśnie takim szlakiem, jednak nie jest to krótsza droga. Dodatkowo Kolumb nie poczynił założenia, iż między Europą a Azją może znajdować się jeszcze inny kontynent, czy nawet sporej wielkości grupa wysp, co było teoretycznie bardzo możliwe.

Pierwsza wyprawa jest najbardziej znana, stąd też i znajomość nazw trzech statków wyprawy, a mianowicie Santa Maria, Nina i Pinta. Wyprawa startuje 3 sierpnia roku 1492 z portu Palos. Jak wiadomo Kolumbowi udało się dopłynąć do wysp, które leżały przed Ameryką. Z wspominanych wcześniej błędnych założeń bierze się także złe nazewnictwo napotkanej ludności rdzennej przez wyprawę. Zostali oni nazwani Indianami, jako że Kolumb uważał iż dopłynął do wysp leżących przed Indiami od wschodniej strony tego kraju.

Druga wyprawa także dotarła jedynie do wysp przybrzeżnych i nie udało się dotrzeć do właściwego kontynentu, czego udaje się dokonać dopiero w trakcie wyprawy trzeciej. Z punktu widzenia odkryć, ta właśnie wyprawa Kolumba jest najważniejszą. Wyprawa czwarta to dotarcie do Ameryki Środkowej, jednak nie udaje się odnaleźć morskiego przejścia na drugą stronę kontynentu.

Niewątpliwie, mimo iż wiele zagadnień ciągle nie było w tamtych czasach jasnych, wyprawy Kolumba wniosły ogrom wkładu w spojrzenie na Ziemię, jej ukształtowanie jak i na rozpoznanie nowych terenów. Późniejsze czasy to kolejne odkryte prawdy, które jednak bazują na odkryciach poczynionych przez wyprawy Kolumba. Sam Kolumb umiera w roku 1506, nie zdając sobie najmniejszej sprawy z doniosłości historycznej i geograficznej poczynionych przez jego wyprawy odkryć.